/Do wszystkich jednostek. /Kod 3411.
/Biały van kieruje się w pobliże /wjazdu na autostradę.
/Podejrzani to trzej mężczyźni. /Potrzebne wsparcie.
/Strzelanina!
Hancock!
Czego, chłopcze?
Bandyci?
/... wystawili ręce z samochodu /i strzelają, po całej autostradzie.
Co, chcesz ciasteczko? Znikaj mi z oczu.
Dupek.
- Co? - Słyszałeś.
Dupek.
Uważajcie!
Cholera!
Hancock?!
- Dobra, dobra. - Dowal mu, Soulja Boy!
/Hancock jest w aucie i zdaje się, /że negocjuje z bandytami.
Jedzie od niego jak z rozlewni!
- Wybulisz za nowy dach! - Koledzy, koledzy!
Wali mnie, co zrobiliście. Sikam na to.
Trzech facetów, żadnej laski, leci muzyka Rave.
Nie będę was osądzał.
Ale jeśli nie zjedziecie i nie oddacie się bez walki,
klnę się na Boga, że twoja głowa wyląduje w dupie kierowcy,
a jego głowa w twoim dupsku.
Ty będziesz miał najgorzej,
bo twoja głowa wyląduje w moim dupsku.
Zastrzelmy gnoja!
Przestańcie!
Co jest, kurwa?
/Wydział jest już w drodze. /Na drodze panuje chaos.
Konnichiwa.
Nie jesteśmy Japończykami, stary! Postaw nas na ziemię.
Teraz to gadacie po angielsku, co?
- Zniszczyłeś moje okulary. - Przepraszam! Weź moje "Ray-Bany".
- Postaw nas! - Chcecie na dół?
/Pomocy!
Jestem naprawdę dobry w opuszczaniu.
/Ostatni akt tzw. heroizmu /w wykonaniu Hancocka
/przyniósł niebywałe /straty finansowe.
/Wstępnie, szacowane są one na /ponad dziewięć milionów dolarów.
/Jeśli kwota jest prawdziwa,
/to ustanawia nowy rekord /nie lubiącego rozgłosu Hancocka,
/który jak zwykle /unika komentarzy.
/Niszczy tylko budynki, /wywołuje strzelaniny i pożary.
/Bez wątpienia dużo lepiej byłoby, /gdyby opuścił miasto.
Cześć.
Nie bierz mnie za wariatkę. Wszędzie cię szukałyśmy.
Byłyśmy w Roxy, w Viper Room i w Jumbo.
Wszędzie, gdzie mógłbyś być. Znalazłam cię.
Mam cię.
Jak to jest latać?
Co "nie"?
Nie przelecisz się ze mną.
Mam kuzynkę, Narelle. To moja najlepsza przyjaciółka.
Przysięgam na Boga, że przyszła tu dziś dla ciebie.
Rozbiła się samochodem w Malibu i poleciałeś z nią do szpitala.
Pamiętasz?
Zaraz złamię nogę na twoim dupsku, kobieto.
Masz samochód?
Napijesz się czegoś?
Więc tutaj mieszkasz. To jest twoja kryjówka.
Twoja jaskinia Batmana.
Twoja Fortress of Solitude.
Połączyłem kilka zwiastunów.
Co to jest?
- Jiffy Pop. - Jiffy Pop.
- Co z tym robisz? - Prażę.
Prażysz. Podoba mi się.
Zaczekaj.
Chcesz coś innego do prażenia?
- Nie dosłyszałem twojego imienia. - Praż to, Supermanie.
Nie jesteś zbyt rozmowna. Pozwól, że coś ci wyjaśnię.
Są pewne zasady.
- Nie widziałam go jeszcze. - Przepraszam.
Wiem, pewnie tak.
Oddzwonię do ciebie.
Musisz się skupić. Chcę, żebyś...
- To nie jest skupianie się. - Co tam masz?
Zaczekaj. Przestań, przestań.
- Gdy doję do momentu... - Momentu?
Gdy zacznę wspinać się na szczyt.
- Rozumiesz? - Tak.
Musisz się wtedy odsunąć jak najdalej się da.
- Podniecające. - Nie, to nie jest podniecające.
/Za bardzo się starasz.
/Szczyt! Szczyt!
/Szczyt! /Uważaj!
Przepraszam.
Nikomu się to nie podoba.
Fajnie, że tobie to nie przeszkadza.
Wiem, że jest to...
- Mogę skorzystać z toalety? - Jasne.
- Chcesz Jiffy Pop? - Nie, dziękuję.
Toaleta jest zaraz za przyczepą.
- Jesteś cała? - Tak.
Próbowałem ci powiedzieć.
Słuchaj...
Jeśli chcesz, możemy się przelecieć.
Ziemia jest naprawdę przepiękna.
Zobaczyłabyś...
Będziesz potrzebowała kasku, żeby nie łzawiły ci oczy.
Co ty na to?
/Ray Embrey, proszę pana.
- Ray. - Miło pana poznać.
Ray jest Bonem kreowania wizerunku.
To raczej Bono nim jest, ale staram się.
- Zobaczmy to. - Przejdę od razu do tego.
Dzień dobry.
Jestem tu, by porozmawiać o ofiarach dobroczynnych.
Wszyscy wiemy jak to działa.
Dajecie jeden lub dwa procent z podatku i dostajecie:
/opaskę na ramię lub nadgarstek, /wstążkę czy coś. Ale to za mało.
Dlatego my, Embrey Publicity, chcielibyśmy państwu zaoferować...
/symbol Allheart.
Znajdziecie się pośród wybranych gigantów rynkowych,
które umieszczą go na swoich produktach.
Będzie on informował społeczeństwo,
że wasza firma włożyła duży wkład w pomoc naszemu światu.
A teraz to, co musicie zrobić.
Wasz nowy lek przeciwko gruźlicy, Mycodin,
chcielibyśmy, abyście rozdawali go za darmo.
- Powiedział pan, "za darmo"? - Tak.
Tylko tym, którzy go potrzebują i umarliby bez niego.
"Darmowa" koncepcja ma zabójcze skutki uboczne.
- Obowiązkowe wycofanie produktu. /- Lądujesz w więzieniu.
Wychodzisz i pracujesz w IHOP do końca kariery.
To zrozumiałe reakcje. Radykalna koncepcja.
Ale jest to znak, który reprezentuje sprawiedliwy i lepszy świat.
Znak, który jest na ustach wszystkich ludzi.
Kim są ci wszyscy?
Mamy już koncesję sportową.
- NFL, NBA, MLB? - Piłka nożna.
MLS? Którą drużynę?
To lokalna drużyna. "Huragany Encino".
To drużyna mojego syna.
Tak czy owak, możemy ocalić świat.
Tylko ktoś musi przełamać lody.
Co wy na to?
Jest pan opóźniony?
/Cześć, pewnie jesteś w sklepie.
Jadę już do domu. Chyba dotarłem do nich.
Niezupełnie.
Powiedz Aaronowi, że jadę... cholera, i chcę klopsiki.
Muszę zjeść spaghetti. Do zobaczenia za 20 minut.
Co to, Narodowy Dzień Trąbienia?
Debil.
Przesuń się! Jedzie pociąg! Nie słyszysz, że trąbię?!
Ruszaj! Jedzie na mnie pociąg!
Przesuń się!
- Cofnij samochód! Jedzie pociąg! - Nie mogę się ruszyć. Wysiadaj.
Suka.
Napraw tę klamkę, Ray.
Zejdź z torów!
Nic się pani nie stało?
Na pewno?
O kurwa.
Jestem cały. Nic mi nie jest.
Wszyscy ludzie, którzy blokujecie skrzyżowanie.
Jesteście pacanami.
To ty rzuciłeś samochodem tego gościa.
- I co zrobiłeś z pociągiem?! - Dlaczego nie odleciałeś z samochodem?
- Ewidentne zraniłeś tę biedną kobietę. - Ma rację. Powinna cię pozwać.
A wy powinniście pozwać McDonald's, bo zrobił z was świnie.
- Czuję likier w twoim oddechu. - Bo piłem, dziwko!
- Jesteś pijanym dupkiem. - Uważasz się za bohatera...
/Nie potrzebujemy cię tutaj.
/Ani bohaterów twojego pokroju. /Odleć!
Uciszcie się!
Nie rozumiecie? Ja żyję. Mogę zobaczyć się rodziną.
Powinienem już nie żyć. Dokładnie tutaj.
Mógł wylecieć w powietrze. W sumie powinieneś był.
Gdy byłem do góry nogami przed pociągiem, ale...
Dziękuję ci.
Stokrotne dzięki, Hancock. Dziękuję ci.
Dziękuję ci, Hancock.
Nie będziesz przelatywał czasem nad doliną?
Monte, jednego ustawimy tutaj.
Podaje piłkę. A ten będzie stał tutaj.
Mówi, "podaj", a ten drugi rzuca mu piłkę.
Świetnie. Dzięki.
Lepiej byłoby na pojeździe, ale...
- Co się dzieje, tato? - Cześć, koleżko. Tata miał zły dzień.
Chcę, żebyś poznał tego pana, który parkuje auto taty na podjeździe.
- Kto to jest? - Hancock!
Zgadza się. To mój synek, Aaron.
- Ray, co się stało z autem? - Kurczę, nie uwierzysz.
Niewiele brakowało, a walnąłby mnie pociąg.
Ten facet uratował mi życie.
Hancock, to moja żona, Mary.
Prawie walnął mnie pociąg. Całe życie stanęło mi przed oczami.
- Ocalił ci życie? - Bez wątpienia. Dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak.
- Trzymaj się z dala od torów. - Będę.
Zaczekaj chwilę.
- Jadasz ludzkie jedzenie? - Tak.
- Lubisz klopsiki? - Skarbie, on musi już iść.
- Uwielbiam klopsiki. - Nie jest aż tak zajęty.
Zapraszamy do nas. Nie przyjmuję odmowy.
Wejdź do domu.
Dlaczego masz orła na czapce?
- Lubisz orły? - Mały jest jak gadająca maszyna.
Nie mamy zbyt wielu gości.
Patrzcie na to.
Ogrzewanie jest włączone. Nie?
Spaghetti zaczęliśmy jeść jakieś dwa lata temu.
Jemy je co czwartek i żadnego nie opuściliśmy.
Nigdy.
- Szmat czasu. - Zgadza się.
- Super klopsiki, chłopcze. - Aaron.
Mama cię woła.
/- Tak, mamo? - Nie wołam. Ma na imię Aaron.
- Aaron, jak było w szkole? /- Dobrze.
Nie masz już problemów z tym łobuzem, Michealem?
- Z Michel. - Michel.
Ale to nie dziewczęce imię, tylko francuskie.
/Michel to...
Michel jest łobuzem z sąsiedztwa.
Próbowaliśmy nauczyć Aarona, jak rozwiązywać konflikty.
- Wiesz, o czym mówię? - Nadstawić drugi policzek i takie tam.
Nigdy go nie nadstawiaj. Nie daj zrobić z siebie śmiecia.
- Zrozumiałem. - Aaron, jedz.
Z łobuzem postępuje się tak: Bierzesz prawą nogę
i walisz go prosto w fiuta.
Nie musisz tego robić. Naprawdę.
- To niezły pomysł. - Celuj dokładnie.
Tak, żeby mógł używać go tylko do machania, by nie siadał mu kurz na dupsku.
Proszę, przestań. Michel nie jest mężczyzną.
To mały chłopiec, którego rodzice przechodzą ciężki rozwód.
Dlatego chuligani.
Może nie wiesz, ale nie wszystko da się rozwiązać siłą.
Nie wszystko trzeba bić, ranić, czy krzyczeć na to.
- Czyli tylko niszczyć. - Aniołku, spokojnie.
Ogląda dużo wiadomości. Czasami zdaje się, że zbyt dużo.
- Macie tu klopa? /- Tak. Miń lodówkę.
Czy on właśnie zabrał do łazienki butelkę whisky?
Chcesz, żeby nas pozabijał?
- Dzięki, że wpadłeś. Fajnie było? - Bardzo.
- Pożegnaj się. - Pa, Hancock.
W porząsiu, koleżko.
- Nic ci nie jest? - To był żart.
- Chodź, Aaron. - Przepraszam. On załapał, ona nie.
Odzyskałeś dziś moje życie, chciałbym ci się odwdzięczyć.
Wiesz, czym się zajmuję? Jestem kreatorem wizerunku.
Zmieniam to, co ludzie widzą: produkty, firmy czy ludzi.
Widziałem cię w wiadomościach i dzisiaj.
Źle mi z tym, że ludzie cię nienawidzą.
- Miło było cię spotkać. - Wysłuchaj mnie.
Ludzie powinni cię kochać. Naprawdę.
Chcę ci to zapewnić. Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Jesteś super-bohaterem.
Dzieci powinny biegać i prosić cię o autograf.
- Na co się gapicie, kutasy? - Cicho. To nie...
Wszystko w porządku. To ludzie, nie kutasy.
Proszę cię tylko o jedno, krótkie spotkanie.
Tylko o to proszę.
Skorzystasz... Włożyć ci tutaj?
Dobra, tutaj.
Napisz e-maila, przyleć czy coś.
- Przemyśl to. - Dobra.
Uważaj na siebie i prześpij się z tym.
Wrócisz?
Będę tu czekał.
Nie gapcie się na niego, to prawie jeden z nas.
- A co z Allheart? - To niewypał. Staram się nadaremnie.
Nie mogę zmienić świata, ale mogę zmienić jego życie.
- Pomyśl, ile dobrego mógłby zrobić. - Marnujesz na niego czas.
- Naprawdę go nienawidzisz. - Wcale nie. Nawet go nie znam.
Posłuchaj wiadomości. Zobaczysz, co wyprawia.
Potrzebuje tylko ludzi, którzy o niego zadbają.
/We wszystkich widzisz dobro.
/Nawet, gdy go w nich nie ma.
/Przeczuwam, że nie wyjdzie ci z nim.
To typ, który wszystko niszczy.
- Mój błąd. Nikomu nic się nie stało? /- Idę po mamusię!
Ale z niego dupek.
- Jak się nazywasz, chłopcze? - Michel.
- Wiesz, kim jestem? - Tata mówi, że jesteś dupkiem.
Nie ładnie tak mówić do ludzi.
- "Dupek"? - Tak.
Bo to może kogoś bardzo rozłościć.
Może zranić kogoś uczucia.
Zachowujesz się jak dupek.
- Znasz Aarona? - Tak. Odrobinę.
To dobry chłopak. Chciałbym, żebyś się od niego odczepił.
Dlaczego, dupku?
- Przestań mnie tak nazywać. - Dupek.
- Nie tak mam na imię. - Du-pek.
Nazwij mnie dupkiem... jeszcze raz.
Dupek.
Chcesz coś powiedzieć, grubasku?
A ty, okularniku?
/Hancock, draniu. /Wiedziałem, że się zjawisz.
Miałem przeczucie, spytaj Mary.
Powiedziałem, że jesteś gotowy na zmianę.
- To twoja sprawka? Jesteś nawalony? - Tak, chodźmy do domu.
Powinieneś z tym skończyć. Wiem, że nie prowadzisz...
W porządku. Nic ci nie jest.
Mamusiu!
Przestań ryczeć, cwelu.
Nie jest dobrze.
Naprawdę niedobrze. Musimy nad tym popracować.
Jak myślisz, jak będzie wyglądała rozmowa z jego mamą?
- Takie lądowanie na ulicach też nie jest fajne. - Była już taka, zanim przyleciałem.
Mieszkam tu i wiem, jak wygląda ulica.
Pozbędziemy się tych problemów.
Nauczę cię, jak zbratać się ze społeczeństwem.
- Gdzie masz żonę? - Zabrała Aarona na mecz.
Wygrzebałem trochę filmów na YouTube. Jest tego zadziwiająco dużo.
- Nie są one przychylne. Przydadzą się nam. - Co to jest?
Ja próbujący zmienić świat. Niestety nie idzie mi to za dobrze.
Chodź. Zajmijmy się tobą.
Ten film był na YouTube.
Wszyscy uwielbiają lody Nutty Buddy, ale to tak nie działa.
To były dzieci.
/Nie nagrywaj mnie.
Gasiłeś kiedyś pożar w mieszkaniu?
- Nie, jestem kreatorem wizerunku. - Parzyło mnie dupsko.
A co powiesz na to? To Walter, wieloryb.
Wszyscy pamiętają, jak utknął na plaży.
No i przybywa Hancock.
/Hancock!
Nawet tego nie pamiętam.
Ale Greenpeace pamięta. Walter również.
Zapomną o tym z czasem,
ale moja diagnoza odnośnie twojego problemu brzmi:
- Chcesz ją usłyszeć? - Nie.
"Jesteś dupkiem." Wiem, mówię, co widzę.
Nie jest to przestępstwem, ale jest nieskuteczne.
Jesteś dupkiem, nie sądzisz?
- Uważaj. - Co powiesz na to?
Myślałem nad czymś. Nad tym, jak się prezentujesz.
Daj spokój, jest środek dnia.
Co ci się z tym kojarzy?
Pedzio.
- A z tym? - Pedzio w czerwonym kostiumie.
- Norweski pedzio. - Muszę się zgodzić.
Pomińmy komiksy i przejdźmy do czegoś istotniejszego.
Wydaje mi się, że zachowujesz się źle, bo jesteś samotny.
Gdzieś w głębi duszy skrywasz chęć akceptacji przez ludzi.
Daj spokój.
Ratujesz ludziom życie, a oni cię odrzucają, więc ty odrzucasz ich.
Zmienimy ten cykl. Zaczniemy wszystko od nowa.
Niesamowite.
Jeśli zamienisz odrobinę tej mocy w prawdziwą moc...
Cześć, Hancock!
- Prawie wygraliśmy. - Zgadza się. Idź się przebrać.
- Zrobię lunch. - Jestem głodny.
Cześć, kochanie. Oglądałeś wiadomości?
- Nie, pracowaliśmy nad... - Zbrataniem się z społeczeństwem.
- Dokładnie. - To leci cały dzień.
/Prawo jest prawem, panie Hancock.
/A pan nie stoi ponad nim.
/Niszczenie mienia sięgające /dziesiątków milionów dolarów.
/A teraz to, w miejscu, /w którym się znajduję.
/Widzę samolubnego egocentryka, /który ma dużo siły,
/ale nie szanuje nikogo poza sobą.
/Panie Hancock, przypominam, /że nie stoi pan ponad prawem.
/Został pan pozwany 600 razy, /lecz nigdy nie stawił się w sądzie.
/Każdy by się tego wstydził, /ale nie pan.
/Pan może być super-bohaterem. /Ale powiem coś panu.
/Nie jest pan tak silny jak konstytucja /Stanów Zjednoczonych.
/Licz się z tym, koleś. /Nie darujemy...
Genialne. Potraktowano to poważnie. Tego potrzebujemy.
Pani prokurator zastanawia się, jak wsadzić cię do więzienia.
- Niech spróbuje zdzira. - Idź do więzienia.
Musimy sprawić, by ludzie tęsknili za tobą.
- Ludzie cię nie lubią. /- Ja lubię!
Dwa tygodnie i ludzie upomną się o ciebie.
A kiedy to zrobią, będziemy gotowi.
W najgorszym razie mylę się, a ty wylecisz stamtąd.
Co masz do stracenia?
Przepraszam mieszkańców Los Angeles.
Nie zachowywałem się odpowiednio i akceptuję tego konsekwencje.
/Proszę was o cierpliwość /i zrozumienie.
/Jesteś dupkiem!
Życie tutaj może być dla mnie trudne.
Przecież jestem jedyny w swoim rodzaju.
/Podczas pobytu w więzieniu /poddam się kuracji odwykowej
/i nauczę się panować /nad gniewem.
Zasłużyliście ode mnie na coś lepszego, więc będę lepszy.
/Obróć się w twoje prawo.
/Teraz w lewo.
Dobra, szumowiny. Idziemy.
/Daj rękę, playboy'u.
Dobra, kapuję.
Wsadziłem tu kilku... większość z was.
- Zgadza się. - Tak.
W pewnym sensie, rozumiem jak się czujecie.
Pozwólcie mi robić swoje... a ja pozwolę wam robić wasze.
Nie chcę problemów.
Chcę tylko iść do swojej celi.
Przepraszam.
Proszę.
Jeśli się nie ruszysz, twoja głowa wyląduje w jego dupsku.
- Nie chcesz prowadzić tego pociągu. - Ciu ciu, dupku.
Wsadziłeś głowę człowieka w zadek drugiego?
Wrócimy do tego. Prokurator domaga się dla ciebie 8 lat.
Sporo, ale przewidywaliśmy taką możliwość.
Plan jest taki... Co robisz?
Chcą, żebym spędził w kiciu 8 lat?
4,5 roku, jeśli będziesz się dobrze zachowywał.
Ale to nieistotne, bo gdy ciebie nie będzie,
a przestępczość będzie rosła,
prokurator i policja będą chcieli twojego natychmiastowego zwolnienia.
Będą prosić... Dokąd idziesz? Usiądź!
Nie ruszaj się. Przestań!
- Przesuń się. - Cofnij się!
Nie bądź tchórzem!
- Do kogo mówisz? - Do ciebie.
- Do kogo mówisz? - Przestań udawać, że ci nie zależy.
Masz powołanie, jesteś bohaterem.
Będziesz nieszczęśliwy, dopóki tego nie zaakceptujesz.
Zaufaj mi i temu planowi. Zostań.
Gdy zadzwonią, damy im bohatera.
Jak tego dokonamy?
Dobrze, zacznijmy się dzielić.
- Masz coś, Don? - Tak.
- Chyba zaszedł u mnie przełom. - Dobrze dla ciebie.
Zrozumiałem, że kręcenie karku jest łatwe.
Ale jak siedziałem i bałem się swojego odbicia w lustrze,
- pomyślałem, "Trudne to". /- Tak, ciężka sprawa.
Dlaczego zawsze się śmiejesz?
Mnie też przeraża obraz ciebie patrzącego w lustro.
Zawsze, gdy mówię, on to całkowicie krytykuje.
Popatrzmy na szermierkę słowną.
Nie będę już nic mówił, jeśli nie przestanie.
/Siedź cicho. /Kontynuujmy.
Panie Hancock, chce się pan czymś podzielić?
Pasuję.
/Lądowaniem sprawiasz /pierwsze wrażenie.
To twój uścisk super-bohatera.
Nie przylatuj zbyt wściekły czy nawalony.
I nie ląduj na Mercedesie za 100 tysięcy.
Ludzie muszą się cieszyć, gdy przybędziesz.
- Panie Hancock, podzieli się pan czymś? - Pasuję.
Korzystasz z drzwi, budynek pozostaje nietknięty,
ludzie są zadowoleni i czują się bezpiecznie.
Jest też oficer, który wykonał dobrą robotę, co musisz mu powiedzieć.
To po kija mam przylatywać, jeśli on odwalił dobrą robotę?
/Radio KBLA. Jest 20.30.
/Temat dnia, bez niespodzianek, Hancock.
/- Co masz od powiedzenia? /- Mam dość tego kolesia.
/Cieszę się, że siedzi i mam nadzieję, /że nie wypuszczą go prędko.
/Wypuście mojego kuzyna Pukiego.
"Widzę, że nie nosi pan kuloodpornej kamizelki."
"Podziwiam pańską odwagę, bo od pana kule nie odbiją się, tak jak ode mnie."
/Tym miastem rządzą /gangi i dilerzy,
/którzy czują respekt /tylko przed Hancockiem.
/Nie zawsze robi to w miły dla oka sposób, /ale robi, co trzeba.
/Poza tym niezłe z niego ciacho.
Pozwól mi to usłyszeć. Powiedz, "Dobra robota."
Dobra...
- Panie Hancock, podzieli się pan czymś? - Pasuję.
Dobra...
robota.
Dobra robota.
/Więzienna obserwacja, dzień 5, /Hancock pozostaje w więzieniu.
/W międzyczasie /rośnie przestępczość.
/W ciągu ostatnich 5 dni /wzrosła o 30%.
/Odkąd Hancock siedzi za kratkami.
Hancock!
Siemasz, koleżko.
/Przynieśliśmy ci coś.
Jak leci, Hancock?
- Gdzie jest Ray? - Jesteśmy tylko my. Ray pracuje.
Aaron bardzo chciał cię zobaczyć, więc wpadliśmy ze spaghetti.
Pewnie powinnam ją dać ochronie do sprawdzenia.
- Daj. - Dobra. Proszę.
Przyniosłeś mi klopsiki?
- Wcinaj. - Popatrz na nie.
- Super klopsiki. - Dziękuję, Hancock.
Ray to dobry człowiek.
Cokolwiek robisz, nie zawiedź go. Dobrze?
- Powinniśmy już iść. - Już?
- Tak. - Chcę zostać z Hancockiem.
Skarbie, musimy iść. Pożegnaj się z Hancockiem.
Masz, to moja ulubiona. Chcę, żebyś ją miał.
- To było urocze. - Dziękuję, mamo.
- Panie, Hancock, podzieli się pan czymś? - Pasuję.
Kocham cię.
W razie, gdyby zadzwonili.
- Nie ubiorę tego. - Ubierzesz.
- Nie. - Ależ tak.
- Nie ma mowy. - Tylko tak ci się wydaje.
Zwalczałbym przestępczość z gołym tyłkiem, zanim wskoczyłbym w to.
Walczyłeś już nago. Film jest na YouTube.
To uniform, który jest symbolem doktorów, policjantów i strażaków.
- Oznacza powołanie. - Jestem już tu dwa tygodnie.
- Zgadza się. - Nikt na zewnątrz za mną nie tęskni.
Musisz być cierpliwy. Zaufaj mi.
Panie, Hancock, podzieli się pan czymś?
Pasuję.
- Dawaj. Weź spróbuj. - Dalej, John.
- Nie mam nic. - Nic cię nie trapi?
- Dawaj. - Zrób to, John.
To miłe uczucie, gdy wyrzucisz to z siebie.
/Ciągle tu przychodzisz, /a nie masz się czym podzielić?
Jestem Hancock i... lubię wypić.
Dziękuję, że się tym podzieliłeś. Dziękuję.
- Dzięki, stary. - To się nazywa klasa.
Ej, Hancock.
Wstawaj.
- Telefon do ciebie. - Odbierz wiadomość.
To szef policji.
Mówi, że potrzebuje twojej pomocy.
/Mąż tej uwięzionej /policjantki został zabity
w zeszłym roku w Iraku /zostawiając dwójkę dzieci.
/Czekamy na najświeższe wieści,
/ale najprawdopodobniej /jest trzech podejrzanych...
Co się dzieje?
Pomóżcie mi tu!
Ruszajcie się. Wszyscy muszą się cofnąć!
Cofnijcie się!
Ustawiliśmy oddziały od północy, wschodu i południa.
Zachodnia strona jest pusta.
Nie zniszcz budynku. Nie zniszcz budynku.
No co?
- Przyciasny. Co tu macie? - Napad na bank.
Mają co najmniej 8 zakładników. Czterech bandytów.
Jest też policjantka w potrzasku. Nie możemy się do niej dostać.
Nie dają nam wytchnienia od samego rana.
I mają coś z ciężkiej artylerii. Kaliber pięćdziesiąt albo większy.
- Nie wiem czy to ci przeszkadza. - Skąd.
Dobra robota.
Naprawdę dobra.
To Hancock!
Zdejmij go!
Dobra robota!
- Mogę panią dotknąć? - Tak!
Nie ma w tym podtekstów seksualnych.
Nie żeby była pani brzydka, bo jest pani bardzo atrakcyjna.
Zabierz mnie stąd, do cholery!
Przemieszcza się!
Przemieszcza się.
Dobra robota.
- Hancock. - Dobra robota.
Już to mówiłeś. Musisz to natychmiast zakończyć.
Sprawdźcie flanki.
Obstawcie obrzeża.
Rozdzielcie się!
Zajdą nas od tyłu!
Co mu się stało?
Gdzie on się podział?! Gdzie?!
Co się dzieje?!
- Podobno siedziałeś w kiciu. - Wypuścili mnie wcześniej.
- Dlaczego? - Z dobre zachowanie.
Wiesz, co to jest?
Domyślam się, że to coś związanego z detonatorem.
Do każdej osoby przyczepiony jest 3,5 kilowy ładunek C4.
To przycisk ze sprężyną, wstrzymujący detonację.
Jeśli zdejmę z niego kciuk... BUM.
Skoro zaszła mała zmiana planów.
Zamiast policji pojawiłeś się ty i załatwiłeś moich partnerów.
Chcę, żebyś włamał się do skarbca.
W środku znajdziesz palety z pieniędzmi ważące 0,75 tony.
30 milionów dolarów.
Poniesiesz je dla mnie.
Zabierzesz mnie stąd bezpiecznie, razem z pieniędzmi
albo zakładników będziesz zbierał mopem.
Nie mogę się na to zgodzić.
- Próbuję zacząć nowe życie. - Wysadzę cały budynek, dupku.
Naprawdę nie lubię tego słowa.
Wysadzę go w powietrze, a ich krew będzie na twoich rękach.
Słyszysz mnie, dupku?
Nazwij mnie dupkiem... jeszcze raz.
Dup...
/Dalej, wchodzimy!
/Ruszajcie się.
Nie puszczaj tego przycisku.
- Dobra robota. - Nie. To ty się dobrze spisałeś.
Dobra robota.
/Przyjechał!
- Przywitaj się z fanami. /- Cześć, Hancock!
Tędy.
- Byłeś dziś wielki. - Dziękuję.
/Uśmiech.
/Wpuścili tu wszystkich.
Poznaj tych panów. To Mike Killborn.
- Wielki fan. - A to Jeremy Hemo.
- Cześć, Teddy. - Zajmują się reklamami.
- Gdzie byłeś, Ray? - Nie dzwoniłeś.
- Właściwie dzwoniłem kilka razy. - Było, minęło.
Przywyklibyście do tego?
Jak się poznaliście?
Byłem już raz żonaty. Moja pierwsza żona...
zmarła przy porodzie Aarona.
To nie temat na kolację. Ale...
Miałem cudowne dziecko i nie wiedziałem, co robić.
Byłem w hipermarkecie, w dziale z rzeczami dla dzieci,
gdzie były pieluchy 8 różnych firm, a ja gapiłem się na nie
i nie wiedziałem, jak dotrwam do końca dnia.
Wtedy zobaczył mnie anioł.
Wiedziała... Obdarzyła mnie dziwnym spojrzeniem.
Mimo tego transu, w którym byłem, wiedziałem, że gdzieś,
że ktoś podaje mi pomocną dłoń.
Od tamtego dnia poukładałaś mi życie, prawda?
Jesteś pijany.
A ty?
- Jesteś z innej planety? - Nie. Jestem z Miami.
- Nie przybyłeś jak meteor? - Nie. Pamiętam, że obudziłem się w szpitalu.
Rządowym, tak? Eksperymentowali na tobie.
Nie. Na zwykłym oddziale nagłych przypadków w Miami.
- Daj spokój. - Miałem pękniętą czaszkę.
Podobno próbowałem powstrzymać napaść na ulicy.
Ktoś ci dowalił.
Wydaje mi się, że wcześniej byłem normalny.
A gdy obudziłem się, byłem kimś innym.
Pielęgniarka chciała zrobić mi zastrzyk, a igła złamała się na mojej skórze.
Głowa zagoiła mi się. W przeciągu godziny.
Lekarze byli zdumieni.
Chcieli poznać moją historię, tak jak wy,
ale nie mogłem im powiedzieć. Nie wiem, kim jestem.
Amnezja.
- Pewnie przez uderzenie w głowę. - Też do tego doszli.
Pamiętasz cokolwiek?
W kieszeni miałem tylko gumę do żucia i dwa bilety na film.
Z Borisem Karloffem. "Frankenstein".
Ale nie miałem żadnych dokumentów.
Jak poszedłem się wypisać,
pielęgniarka spytała, czy jestem Johnem Hancockiem.
Myślałem, że właśnie tak się nazywam.
Czemu nic o tym nie słyszałem? Czemu nie było o tym w gazetach?
Pewnie było to w gazetach, ale 80 lat temu.
- 80 lat temu? - Nie starzeję się.
- To dlatego. - Nieźle.
Zastanawiam się...
jakim musiałem być skurwielem.
Nie było nikogo, kto by się o mnie upomniał.
Nie jestem najbardziej czarującym facetem na świecie,
z tego, co mi mówiono.
Ale nikt?
Ktokolwiek miałby to zrobić, pewnie już nie żyje.
Mary, wszystko w porządku?
Tak, za dużo wina.
Słaba ze mnie zawodniczka.
Przepraszam.
Nic nie zrobiłaś.
To była miła kolacja, Ray.
- Udana. - Prawie zabawna.
- Nie zmęczyłeś się wchodząc po schodach? - Nie.
Ależ mam w głowie helikopter. Wniosłeś mnie na górę.
- Mogłem się obejść bez tego. - Ściągnę ci buty.
Tylko tyle ze mnie ściągniesz.
Wierzysz we mnie, prawda?
- Jasne, że tak. - Pomóż mi.
Muszę ci coś powiedzieć.
Posłuchaj, bo to coś ważnego.
Jesteś jak Dodger Dog.
Ludzie myślą, że tego nie polubią,
później próbują tego i jest inaczej. Trafia do nich.
Jest dobry dla duszy. Jesteś dla świata jak Dodger Dog.
Sam nie wiem. Wiesz o co mi chodzi?
Pójdzie ci znakomicie.
Wszystko naprawisz.
- Prześpij się. - Ty też śpij dobrze.
Hancock kładzie mnie do snu.
Zasnął.
- Dzięki. Dobrej nocy. - Dobranoc.
Nie chcę, żebyś myślał...
że Ray... pije tak, bo...
Nie myślę tak.
Dziś mieliśmy uroczysty wieczór.
Rozumiem to.
Wiem o tym.
Cholerna niania nie sprząta po sobie.
Masz siniaki na ręce.
Nie wiem, co to jest.
Trochę dziwnie się czuję.
Powinieneś iść.
Robi się późno.
Jeśli Ray dowie się o tym,
to już po tobie.
/John, zajmiemy się tym. /Nie przejmuj się.
Cześć, kochanie. Śniadanko?
Hancock kichnął?
Dasz wiarę?
- Niesamowite, że nie obudziłeś się. - Jasna cholera.
Nie powiem ci, "A nie mówiłam?", ale...
Mówiłaś, że kichnie i zrobi dziurę w domu?
Mówiłam tylko, że jeśli będzie w pobliżu... Pomożesz mi z tym?
- Ale jesteś silny. - Zrobione.
O nic się nie martw. Przeprosiłam już sąsiadów.
Zadzwoniłam do agencji ubezpieczeniowej. Zajęłam się wszystkim.
A ty... rozkoszuj się śniadaniem.
Co to ma być? Jedziemy na wakacje?
- Tylko nasza trójka. - Pod koniec lata.
- Dziś wieczorem. - Dziś?
Tak spontanicznie.
- Dziś może być ciężko. - Tylko nasza trójka.
- Ja w bikini. - Brzmi nieźle.
- Wybierzmy się gdzieś. /- Puk, puk.
Na zdrowie.
Właśnie mówiłam Ray'owi,
że mam nadzieję, iż skończyłeś kichać,
bo nasz dom raczej nie wytrzymałby już twojego kichania.
Czasami kicham przez kurz.
Albo gdy ktoś mnie bardzo zaskoczy.
Pechowe. To chyba Killborn.
Mike, co słychać?
Ciebie też było miło spotkać.
Tak.
Dalej, wal.
Mam przy sobie długopis.
/Nie, wiem.
Ostrzegam cię.
/Dobra, mów.
/To ciągle...
Zaczekaj chwilę.
Wyświadczycie mi przysługę?
Przepraszam, Mike.
- Musimy pogadać. - Spadaj stąd.
- Będę tak robił cały dzień. - Ucisz się!
- Podejrzewam... - W porządku. Porozmawiamy.
A jak skończymy, odejdziesz i zostawisz moją rodzinę w spokoju.
- U mnie, o 16.00. - Jak chcesz.
To znaczy...
Wolałbym się umówić, niż rozmawiać o liczbach.
Powiedz gdzie i kiedy?
Mnie pasuje. Do zobaczenia na miejscu.
Dobrze, 15.30. Świetnie.
Kochanie, czy tu nie jest gorąco?
Zranił cię, prawda?
Użyj słów!
Jak się przez niego czujesz?
- Obolały. - Źle.
Źle.
To dlatego, że zabrał wam moc. Musicie ją odzyskać.
Nikt wam jej nie odda. Musicie iść i zabrać ją.
Rozumiecie mnie?
Znajdziemy Hancocka... i odbierzemy mu waszą moc.
Jestem.
- Chcesz to zrobić? - Co takiego?
Nie mam na to czasu.
Pytasz, ja szczerze odpowiadam i wynosisz się z L.A.
Nie opuszczę L.A.
W porządku. Jezu.
Nie...
Pytaj.
- Ty i ja... - Co takiego?
- Jesteśmy tacy sami. - Nie.
- Jestem silniejsza. - Naprawdę?
O tak.
- Kim jesteśmy? - Bogami, aniołami.
Mamy różne nazwy w różnych kulturach.
Teraz zwą nas super-bohaterami.
- Jest nas więcej? - Było.
Wszyscy zginęli.
Została tylko nasza dwójka.
Co to jest?
Kim jesteśmy dla siebie?
- Rodzeństwem. - Kłamiesz.
- Nie, jestem twoją siostrą. - Kłamiesz.
Siostry nie całują braci, tak jak zrobiłaś to wczoraj.
Kłamiesz. Koniec umowy. Zobaczmy, co Ray o tym sądzi.
- Wracaj tutaj! - Powiem mu!
Symbol Allheart będzie znany na całym świecie jako symbol,
który reprezentuje firmy oddane zmienianiu świata.
Rozdają za darmo własne produkty takie jak:
jedzenie, lekarstwa i ubrania.
Myślałem, że będziemy rozmawiać o Hancocku.
To temat numer dwa.
Trzymaj się z daleka ode mnie i mojej rodziny. Nie zrobisz mi tego znowu.
Nie wiem, o czym mówisz.
/- Kocham cię, Hancock! - To się nie uda!
Zawsze kończy się tak samo. Persja, Grecja, Brooklyn.
Brooklyn? Nigdy tam nie byłem.
Znosiłam twoje pierniczenie przez 3000 lat.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Mam tego dość!
- Nie wiem, o czym mówisz! - Jestem szczęśliwa. W końcu!
- Nie wiem, o co biega! - Nie zepsujesz tego!
Nie chcę cię rozczarowywać, wariatko,
ale musiało nie być cudownie, bo cię nie pamiętam.
Nazwij mnie wariatką... jeszcze raz.
Wariatka.
Dobra, zaczekaj.
Chyba nie walniesz mnie tą ciężarówką?
By zasłużyć na symbol Allheart trzeba dowieść,
że jest się liderem...
- Chcemy porozmawiać o Hancocku. /- ...oraz oddanym polepszaniu świata.
/Można zrobić to na cztery /różne sposoby.
/Najważniejsze w znaku Allheart /jest jego rozpoznawalność.
Dlatego zamontowałem te przykłady w Tokio, Londynie, Dubaju i Paryżu.
- Musimy nagłośnić tę sprawę. - Pada śnieg?
Przestań.
Po prostu...
Złaź ze mnie!
Przestań!
Złaź!
- Złaź ze mnie! - Posłuchaj mnie.
- Nienawidzę cię! - Przepraszam!
Kimkolwiek jestem, cokolwiek zrobiłem.
Spójrz na mnie.
Przepraszam.
Nie pamiętam tego.
Jesteś najpiękniejszą rzeczą, jaką widziałem.
O mój Boże.
Dlaczego latasz? Latałaś, Mary.
- Tak, latała. - Dobrze, przyznaję się.
Także jestem bardzo silna.
- Tacy już jesteśmy. - "My"?
Zostałam tylko ja i on. Reszta dobrała się w pary i zmarła.
- W przyczepie nie mówiłaś nic o parach. - Byłaś w przyczepie?
Ciężko to wytłumaczyć.
- Słucham cię uważnie. - Ja również.
Zrób coś dla mnie. Zostaw mnie na chwilę z żoną.
- Nie zaczynaj. - Dorośli rozmawiają.
Technicznie rzecz biorąc,
on jest moim mężem.
O, w mordę!
- Co takiego? - Zerwaliśmy dawno temu.
Długo przed twoimi narodzinami. Tylko on tego nie pamięta.
Ale ty pamiętasz. Wiedziałaś.
Powinnaś powiedzieć mi to na pierwszej randce.
"Nie lubię podróżować, mam alergię na koty i jestem nieśmiertelna."
To informacje, które mogą ostrzec.
Czymkolwiek jesteśmy, byliśmy tworzeni parami.
Przyciągamy się.
Nieważne jak daleko ucieknę, on zawsze znajduje mnie.
Czyli waszym przeznaczeniem jest bycie razem?
Żyję już bardzo długo, Ray.
Nauczyłam się jednego: Przeznaczenie nie decyduje o wszystkim.
Ludzie mają wybór.
A ty wybrałaś, bym myślał, że jestem tu sam.
Myślałam, że nie będziesz tęsknił, skoro nie pamiętasz.
Świetnie. A teraz co?
Nie byłam na to przygotowana.
/Więzienie potwierdziło, że na czele /powstania stał Kenneth "Red" Parker Jr.
/Był on także przywódcą /napadu na bank na Spring Street.
/Nie uwzględnia się /co najmniej 8 więźniów.
/Więcej informacji na temat /zamieszek w Norwalk.
/Pracownicy remontujący więzienie /zostali odurzeni.
/Więźniowie ukradli ich ubrania.
/Istnieją obawy, /że cześć z nich uciekła.
/Parkera uważa się /za mistrza przestępstw.
/Stwarza psychologiczne sytuacje,
/by zebrać bandytów /z różnych środowisk.
/Jest byłym profesorem psychologii.
/Stworzył znaną sieć przestępczą, /złożoną z absolwentów szkoły...
- 91.10$. - Chyba sobie jaja robisz.
- 91.10$. - Zdzierstwo na autostradzie.
- No co? - Biorę forsę!
Mogę się na to zgodzić.
Chcesz trochę?
Nikt cię nie zatrzyma.
Po prostu weź ją.
Mnie się to podoba.
Ale czy możesz ją wziąć?
Mój baton przeciwko twojej broni.
Przepraszam za szybę.
- Nie uda się. - Przekłułem.
Co się dzieje?
/Z ostatniej chwili.
/John Hancock został przywieziony /do szpitala w Los Angeles.
/Jest on w ciężkim stanie. /Ma wiele ran postrzałowych.
/Nie wiemy jeszcze, /jak do tego doszło,
/ale będziemy komentować /tę historię na bieżąco.
/Wyjdzie z tego?
Panie Embrey, kilka pytań.
Jak do tego doszło?
Z tego, co słyszałem, próbował powstrzymać napad.
Został postrzelony z jakiejś specjalnej amunicji?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Ma to coś wspólnego z tajemniczą super-kobietą?
- Nie znam odpowiedzi. - Czy ona jest od niego silniejsza?
Stajesz się śmiertelny.
To przez nas. Zbliżamy się do siebie.
Nigdy wcześniej nie stało się to tak szybko.
Musisz odejść.
Im dalej będziesz ode mnie, tym lepiej będziesz się czuł,
zaczniesz odzyskiwać moce.
Nim się oglądniesz będziesz latał, rozwalał różne rzeczy i ratował ludzi.
Tak jak powiedziałam: "Byliśmy tworzeni parami."
Gdy zbliżamy się do swojego odpowiednika, tracimy moc.
- Dlaczego? - Żebyśmy mogli żyć jak ludzie.
Kochać się i związać ze sobą.
Zestarzeć się i umrzeć.
Co się z nami stało?
W lecie 4 roku przed Chrystusem...
zaczęliśmy stawać się śmiertelni, tak jak teraz.
Przyszli do mnie z mieczami.
Uratowałeś mnie.
W 1850 roku podpalili nasz dom.
Wyciągnąłeś mnie z płomieni.
80 lat temu.
Co się wtedy stało?
Mieszkaliśmy w Miami.
- W mieście grali film. - "Frankensteina".
A po filmie...
szliśmy ulicą, a ty złapałeś mnie za rękę.
Trzymałeś ją kurczowo.
Zaatakowali nas w alejce.
Strasznie cię pobili. Było pełno krwi.
Nie pozwolili mi jechać z tobą karetką.
Zanim dotarłam do szpitala, obudziłeś się już.
Ale nie poznawałeś mnie.
Więc odeszłam.
Zawsze, gdy byliśmy razem...
docierali do ciebie przeze mnie.
Zostałeś stworzony, by ratować ludzi.
Bardziej niż ktokolwiek z nas. Jesteś bohaterem.
Polisa ubezpieczeniowa bogów...
to utrzymać jednego przy życiu.
Ciebie.
Abyś chronił ten świat.
- Mary! - Nie podchodź!
Mary?
Nie podnoście się.
Mary!
Dalej, podnieśmy ją.
Morfiny.
Przytrzymajcie ją.
Uspokój się.
Pośród nas, Hancock,
wcale się nie wyróżniasz.
/Czas z nią skończyć, Hancock.
/Miło było cię poznać.
Wszyscy będziemy za tobą tęsknić.
Ale czas byś się przeniósł.
Być może do szczęśliwego miejsca.
Możesz mi podziękować, jeśli chcesz.
Super-bohaterze.
Nie zrobiłeś tego!
MIESIĄC PÓŹNIEJ
/- Co powiesz o Hunie Attyli? - Całkowicie zezowaty.
- Zezowaty? - Tak.
- A Królowa Elżbieta? - Nędzara.
- J. F. K., co powiesz o nim? - O tak. Yhym.
"Yhym. O tak." Coś więcej?
- To nie tak. Słuchałam ciebie. - Naprawdę?
Zaczekaj chwilę.
/- Halo. - Ray.
/- Próbowałem się do ciebie dodzwonić. - Byłem poza zasięgiem komórki.
- Jesteś na zewnątrz? /- Tak.
- Popatrz w górę. - Patrzę.
Patrzę.
- Skarbie. - Co?
Zmienisz świat.
/- Dobra robota, Ray. - Mój Boże.
Popatrz w górę.
Hancock!
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki.
Oberwie mi się za to?
To jeszcze nie koniec...
Policja, nie ruszaj się!
Rzuć broń!
Cofnijcie się!
Bo strzelę! Cofnijcie się!
Nie żartuję!
Cholera, walikoniu. Skąd się tu wziąłeś?
Uspokój się. Powiedz, czego potrzebujesz.
Powiedz glinom, żeby nie mierzyli do mnie.
Nie mierzcie do niego. Odłóżcie broń.
A ty nas stąd zabierzesz, ty, w tym przyciasnym stroju Wolverina.
No dalej, zabierz nas, dupku!