Desculpádeme.
Síntoo, é que falar en público nunca foi o meu…
O meu… Nin sequera recordo a palabra.
Faría case calquera cousa para evitar falar en público.
Por exemplo, morrer. Morrería…
con tal de evitalo.
Se viñese un meteorito e caese sobre nós agora, estaría aliviado.
Diríalle: "Ven con papá."
Elijah, cálmate.
É un ensaio do discurso.
Estamos todos contigo, verdade? Sen presión.
Só a do futuro da empresa de condóns Azul Rexio
e a de todos os que estamos aquí.
Se o discurso non vende, estamos fodidos.
- E non queremos que iso pase. - Certo.
Como sabedes, son un pouco xermófobo.
A pelo?
Eu digo non, nada de pelos.
Pasoume unha vez que estaba facendo o amor
cunha muller de… Non, é igual de onde,
pero eu… Estabamos ao choio e…
os meus testículos estaban achegándose a algo
ao que non tiñan que achegarse.
Que pasa aquí?
- Que estamos…? - Non o sei,
pero non podo deixar de mirar.
Podo suxerir un cambio de vestiario?
Quizais un neopreno.
Deixade acabar a Elijah, por favor.
Entendo o que dis,
porque eu notei algunha vez
as bólas dun home dándome suavemente por detrás
coma se fose merda de can colgando dunha bolsa de plástico.
É inquietante e noxento.
- Si que é inquietante. - Perdón.
Está Steve de Recursos Humanos?
Non o invitei. Que estragafestas.
En realidade estou aquí.
Merda.
Ben, como todos sabedes,
véndense máis profilácticos durante o mundial de fútbol
ca en ningún outro evento do mundo.
Incluso máis ca en San Valentín.
E máis ca nas olimpíadas.
Raoul, ese é o pé. "Nas olimpíadas."
Si, perdón.
- Non. Si. - Si.
- Merda. - Por Deus, aparta iso de min.
Está vivo!
Vale. Ten un…
- Apágao. - Vale.
Non… Ten un botón nalgunha parte.
Xa está.
Podo retirarme?
Agora non, Jeremy.
É que teño unha cita importante ás 11:30, así que…
Ás 11:30? Que é tan importante?
Unha diálise.
- Hostia. - Xa.
Síntoo. Claro, sen problema.
Cadaquén que faga o que teña que facer.
En fin,
un redobre, por favor.
Para ganarmos o público do mundial,
inventei e deseñei
un condón que cobre
tanto o pene coma os testículos.
Chámolle…
Cando queiras, o meteorito, Deus.
A Sentinela Testicular.
Xa, vaise vender só, verdade?
BALÓNS ARRIBA
Por se serve de algo, o deseño do condón era caralludo.
É dos produtos máis incribles que me presentaron.
Xa.
Escoita, Brad,
non sexas condescendente comigo.
Os dous sabemos que era un discurso de proba.
Era un ensaio para quentar motores.
Eu si que me quentei.
Que? É un bufete libre.
- Cantaruxas We Built This City? - Si.
Fágoo porque me custa tragar pastillas, e con este truco,
cando se me está pechando a gorxa, canto un pouco
e xa se me relaxa, distráiome.
Xa está.
Tes que entender que é o meu produto.
É meu. Saíu da miña mente.
Debería presentalo eu.
Iso non. "Eu" non forma parte da palabra "equipo".
Pois ten ambas as letras.
É innegable que es o mellor deseñador, Elijah,
pero Brad é o mellor vendedor.
Así que, se xuntamos iso, sodes o dúo perfecto.
O miolo e a codia.
Si, así é como vexo eu a Brad.
É todo codia, sen miolos.
Os opostos sacan o mellor do outro.
Pensade en Ben e Jerry ou no chocolate e a crema de cacahuete.
- Michael e Fredo. - Exacto.
Vale, pero cal son eu?
Esa é a pregunta que faría Fredo.
Bos días, señor Santos,
e ao resto do Ministerio de Turismo do Brasil.
Eu chámome Brad.
Brad Lewison.
Pero vostede chámeme Brad de Vendas.
Sei que oíron falar de Condóns Campións.
Difícil estar á súa altura.
E non podemos igualar os Campións en tamaño e repercusión,
pero eles non poden igualar a nosa paixón.
E podo imaxinar que, como bo brasileiro,
vostede sabe ben de paixón.
Pero ás veces
a paixón pode ter consecuencias accidentais.
En Azul Rexio impórtanos a protección do noso ben máis prezado.
O pene non se debe someter a riscos innecesarios.
Igual que a vaxina!
Pero non son os únicos bens expostos nunha sesión intensa de sexo.
Fálolles dos invitados non desexados en calquera festa de paixón.
Os testículos levan moito tempo sendo transmisores
e receptores de contaminantes non desexados.
Son boliñas superpropagadoras.
Colocar un condón que cubra
non só o pene e o glande,
senón, grazas á nosa tecnoloxía de látex patentada,
os testículos tamén.
E coa valiosa semente xenética dentro.
Por que ninguén pensou nisto antes?
Exacto, por que, señor Santos?
Por que non protexerse con Azul Rexio
a vostede e os seus no próximo mundial?
Impresionante.
Impresionante. De verdade.
Só teño unha pregunta.
A ese condón, como lle chamades?
- A Sentinela Testicular. - Moi boa…
Non sei.
Soa bastante clínico, non si?
Non moi…
Non moi sexy.
Por iso o título provisional cambiouse por…
os "Balóns Arriba".
Agora falaches.
Pequenos balóns de fútbol no condón.
Gústame. Gústame moito.
En fin, os condóns oficiais do Brasil 2025 son…
os Balóns Arriba!
Será unha colaboración estupenda, señor Santos.
Por favor, chámame Artur.
Entendido, Artie.
Señores, champaña.
E se brindamos?
Non, eu non. Síntoo.
Nove anos en marzo.
Serás cagón.
Estou de broma.
Tes que poñerte ao día.
- Ola! - Que tes aí?
É un Abigail Breslin.
É un cóctel sen alcol con dobre de granadina.
Que tal un cóctel de verdade? Estamos de celebración.
Crin que xa acabaramos.
Non, estou empezando coa celebración.
- Por favor, non a cagues. - Cagala?
Non estiveches esta mañá? Boteille collóns de heroe.
Sodes incribles xuntos.
Vós non o vedes, pero eu si.
Ei, Artie, un brinde.
- Non, por favor. Non. - Sabes que?
Como tradición…
Nin sequera che pido que bebas.
Só unha uliscada para fortalecer vínculos.
Veña. Vale.
Só unha uliscada.
Por ti, Artie.
Bebe un grolo.
Iso… Iso non é unha uliscada.
Á merda.
Ben, señores,
que sabedes sobre o fútbol?
Abondo para recoñecer que é fantástico.
Os cánticos, a esvarada de xeonllos ao marcar
e o tipo que berra "gol" sen parar.
E ó final dan anacos de laranxa.
É un bo xogo.
Un xogo? Non.
O fútbol é ciencia, matemáticas, física e química.
Pero tamén humanidades, arte, música e poesía.
Tamén é amor, familia e comunidade.
É moitas cousas.
Que non é, verdade?
E é perfectamente simple.
Vinte e dous homes, un balón
e nada de mans.
Gol!
Este tipo.
Chamámoslle Propiciador.
Sabedes que?
Voume asegurar de que esteades na final do mundial.
- Como? - Os dous.
O equipo de Balóns Arriba.
Viaxe en primeira clase. Asentos exclusivos.
Merecédelo.
Grazas, señor Santos.
Artie, quero preguntarche algo.
Tes boa relación co presidente?
- Con Lula? - Si.
Somos amigos dende hai 40 anos.
Pensei en presentarlle Balóns Arriba tamén.
O condón oficial do Brasil. Como o ves?
Estupenda idea.
E para celebrala,
outra rolda, ou tres.
Quizais unha rolda de augas.
Para hidratarnos.
Vas estragar isto.
É un contratempo. Amañareino.
- Non o vas amañar. - Si, fareino.
Sabes que levo moito sen tomar?
- Vacacións? - Crack.
Crack?
Aínda teño un contacto.
O son dos altofalantes ponma dura,
- coma os diamantes. - Que?
Ei, señor Santos,
- creo que tes que gardar iso. - Mira.
Que? Non. Señor Santos!
Pórtate ben, vale?
Eu xa me porto ben.
Quen quere unha cunca de…?
Hostia!
Contrateivos para que vos complementásedes
e fortalecésedes debilidades.
Ti, que es moi serio.
Ti, que es moi bromista.
Dous empregados imperfectos para compensar
as putas carencias de cada un!
Quero asegurarme de que Steve saiba todo isto.
Steve de Recursos Humanos? Non, hoxe só estamos nós.
Estou aquí.
Manda carallo.
Estamos aquí polo noso cliente,
que despois dunha década sobrio bebeu 11 chopes,
fumou case dous gramos de crack,
sacou os pantalóns
e intentou poñer o noso condón no pene.
E testículos.
E saltou dun puto balcón espido.
DROGADICTO BRASILEIRO NU TÍRASE DE BALCÓN
Sete millóns de visitas.
Non hai mala publicidade.
Que hostia vos pasa?
Entre os sete millóns de visitas está, e non estou de carallada,
a do presidente do Brasil,
que esta mañá despediu a Santos.
Que mal.
E a nós.
A nós?
Cal é o condón oficial
do país anfitrión do mundial de 2025 agora?
É o Condón Campión Ultrafino.
Como?
Eses nin sequera se achegan ós testículos.
Podo prometerche, xefa,
- que nun tempo… - Nun tempo?
Que me estás contando, meu?
Non o entendes? A empresa está na merda.
Considerade isto a vosa despedida,
agora vou proceder a botarvos
cunha frialdade acolloante.
Que vos fodan aos dous.
Estades despedidos de inmediato.
Eu tamén?
Ti tamén.
A xefa Burgess ten razón.
Es un auténtico vendedor.
O traxe que levas está baleiro.
O único que lle preocupa a Brad de Vendas
é el mesmo.
É malo o autocoidado?
Se non me quero eu, ninguén o fará.
Quen debería preocuparme?
Voucho dicir… Perfecto.
Poderías aprender algo deste tipo, de Raoul, sabes?
É un bendito.
Tío, esa é a miña caixa?
A xefa acaba de poñerme na rúa a min tamén.
Cabróns, acabastes con Azul Rexio
e co meu seguro médico.
Vaste recuperar.
Se morro agora, polo que sexa,
será culpa vosa.
Adeus para sempre.
Lambecús. Destrutor de soños.
Para que o saibas, lamber cus é unha arte.
Non che chaman lambecús só por ter un cu enorme.
Interésame a túa teoría sobre cus,
porque me están entrando ganas de mallar no teu.
Vasme pegar?
Non.
Fillo de…
Vale. Imos…
Podería pousar a caixa e moerche os ósos,
pero non hai desinfectante abondo no mundo.
Por favor. Ti suarías máis.
Vou pensar unha resposta
- e chamareite camiño da casa. - Iluso.
- Escribireiche. - Si.
TRES MESES DESPOIS
- Ola. - Ola.
BRADLEY LEWISON RÍO DE XANEIRO
BRASIL 2025 TODO INCLUÍDO
INVITADO EXCLUSIVO
Manda carallo.
- Merda. - Merda.
Oe…
estás ben?
Fantasticamente.
Ben. Eu tamén.
Si. Non podería estar mellor.
Que loucura as entradas para a final, non?
Será cousa da burocracia.
Un diríalle ao do outro departamento que mandase as entradas.
Esqueceron anulalas.
Que sorte a nosa.
Si. Que sorte a nosa.
Sen ter nada, agora témolo todo,
collemos o ascensor.
- O ascensor? - O ascensor.
É ascender de súpeto, sen chanzos.
Duplícase a distancia, de aí vén.
Ninguén di "coller o ascensor",
só ti.
E é unha parvada.
Que espectáculo.
Señoras e señores, desde a parte do mundo de onde nos vexan,
benvidos á final do mundial do 2025.
Por moi mal que o pasases, eu paseino peor.
Que?
"Como estás?"
E fíxate.
Contestan igual.
Si, sería: "Tudo bem?" "Tudo bem."
Lino na revista do avión privado.
Que gracioso. Mira isto.
É un tradutor, pero coa voz de Larry David.
"Como estás?" "Estou ben."
A que é boísimo?
Hora de entoarse.
Hora de entoarse. Que é iso?
- Escribiron mal "vendas"… - Xa o vexo.
…na primeira,
así que tiveron que regalarme outra gratis.
O PUTO BRAD DE VENDAS
- Ben. - Unha para cada un.
Xenial.
Se vou beber,
entón quero…
estar protexido.
Nos últimos 39 días
das 48 seleccións internacionais quedaron só dúas:
os heroes locais do Brasil e a antítese do país veciño, Arxentina.
Foron catro anos de longa espera, pero esa agonía remata esta noite.
Que?
Vexo que tes algo do espírito de Brad de Vendas.
Supoño que si.
É o "Elijah Malo".
Só aparece unha vez cada dez anos ou así.
Coma un cometa.
Es unha caixa de sorpresas.
VEN PREPARADO CONDÓNS CAMPIÓNS
"Ultrafinos"? En serio?
Iso é unha ofensa para calquera profiláctico.
A xente está coma tola.
- Canto ruído. - E aínda non empezou.
Por fin chegou o momento,
a final do mundial,
dous dos maiores rivais do deporte xogando no mellor escenario.
É a primeira vez que xogan nunha final dun mundial.
E empezamos. A Arxentina de azul claro
e O Brasil, por suposto, de amarelo.
Dálle, hostia!
Aí debería estar a nosa mascota,
e non unha puta salchicha.
Non calquera salchicha.
É unha salchicha brasileira.
Pois non… Debería estar a nosa.
Non deixarían que a mascota do mundial fose un condón con balóns.
Voulle meter unha puñada na pirola a ese cabrón.
Chegamos ao final da primeira parte. Moita tensión. Sen goles aínda.
Pero ao mellor A Arxentina pode facer un último ataque.
Parece que o van intentar. Moi boa.
Agora pasa a Alberti.
Véñenlle dous defensas e esquívaos coma un esquiador.
- Grande oportunidade para A Arxentina! - Non!
Gol!
Marcaron! Foi Alberti! Que remate tan incrible!
Que puta merda!
Deus santo.
Mira esa pirola branda.
Oe, salchicha!
Ou debería dicir "senchicha"?
Brasil!
Vai acabar a segunda parte.
Arxentina segue ganando.
Agora vanse contentar con esperar,
aguantar a presión e a vantaxe.
Acábaselle o tempo á Seleção.
Pasaron os 90 minutos.
Estamos no tempo de desconto.
Vén cara a el un defensa.
Mi ma! Vaia forma de entrar!
Matade os arxentinos!
Xa o pillo.
Estanse mofando de nós.
Quen?
Os de Condóns Campións con eses anuncios
e esa salchicha de aí.
Estánnolo refregando polos fociños.
A que te refires?
Non te decataches?
Parece unha pirola xigante,
escarallándose de nós.
Veña, déixao, vale? É unha salchicha, nada máis.
Que é unha pirola.
- Por Deus. Estás facendo o ridículo. - Si?
Está refregándonos a pirola e as pelotas na cara.
Está espichando o seu membro no ril enfermo de Jeremy.
Para xa, vale? Isto é unha tolemia.
Se de verdade quixesen mandar unha mensaxe,
poñeríanlle un condón á mascota.
Esgótase o tempo e os brasileiros xa non poden nin mirar.
Mira iso,
Leo a salchicha está poñendo un gorriño na cabeza.
Fillo de puta!
Vale. Cálmate.
- Estanos mirando. - Vale, cálmate.
- Cálmate. - Arre carallo.
Non pasa nada. Estamos pasándoo ben.
Extraordinaria parada do porteiro.
Reflexos felinos na portería brasileira.
Quizais con esa parada do porteiro O Brasil poida remontar.
Collóns de heroe.
Non! Elijah Malo!
Aquí estou, rapaz salchicha!
Si, gústache…
Para! É unha salchicha brasileira!
Fas o baile do verme?
Elijah Malo! Malo!
O habilidoso Pereyra diríxese
á defensa arxentina coma unha bailarina polo escenario.
Que é iso? A mascota con dous fans no campo?
Está só diante do porteiro.
O porteiro cae.
Vai marcar gol. Non!
Que pasou? Isto é unha absoluta loucura.
Insólito. Que demo pasou aquí?
Dous fans invadiron o campo
e impedíronlle ao Brasil marcar e empatar
na final do mundial,
nas circunstancias máis ridículas.
Dous idiotas.
Nunca na vida vira nada semellante.
Agora os árbitros teñen unha gran decisión.
Van necesitar a axuda dos de arriba.
Admito que o Brasil o ten difícil.
As regras din que, se hai interferencias,
sexan dos árbitros, dun obxecto, dun animal ou do público,
cito textualmente: "Retomarase o xogo
dende a posición do balón sen sinalarse falta."
O árbitro vai seguir o regulamento,
pero os brasileiros están coléricos con esta decisión.
Vaia roubo ao país do Brasil.
Matade os estadounidenses!
Que están dicindo?
Ides morrer!
Creo que iso vai por ti.
Morte!
Relaxádevos!
Só é un xogo!
E aí o teñen.
A Arxentina é campioa do mundo co final máis inesperado da historia.
Oh, non.
Merda.
Ai, tío.
Estamos no inferno?
Non moi lonxe del.
É culpa túa, por correr cara ao campo.
Por favor. Aínda teriamos traballo de non ser por ti.
Esa mascota condón debería ser a nosa.
Non era un condón.
Cantas veces cho teño que dicir?
Era unha salchicha!
Vale. Non entres en pánico.
Non. Iso xa o fixen das 00:00 ás 03:00.
Outra vez.
Só pensas en ti mesmo.
Falaba comigo mesmo.
Bos días.
Antonia Costa,
a mellor avogada de oficio de todo O Brasil.
Iso é o que dirán na prensa cando gane isto.
"O xuízo do século."
Non perdín un caso.
Aínda que nunca ganei un, pero aínda así, invicta.
É o teu primeiro caso?
É o meu primeiro día!
Son a nova e tocoume apandar con isto.
A última come a merda, así é.
"A merda." Nós que somos nesa metáfora?
Non podo crer que vaias representar eses animais.
Faríaslle isto ao teu país?
Perdoe, señor, non debería escoitar isto.
Aproveitemos ese entusiasmo xuvenil.
Cal é o plan?
Vale. Isto é o que imos facer…
Permítesme? Matriculeime en Penn…
- State. - En Penn State, non rematara.
Miña nai quería que fose avogado.
E por levar a contraria non o son.
Pero recordo o caso dos Estados Unidos contra Humberto Alvarez-Machain…
E eu recordo o famoso caso do programa
- Caso cerrado. E que? - Perdoe.
Déame dous minutos a soas con eles. Podería…?
Vainos caer a pena de morte, non si?
Si.
Despois de torturármosvos.
Por que segue interrompendo?
Ninguén pediu a túa opinión, Frankenstein.
Vale, esquecédevos del.
Eu fixen un xuramento.
Son a luz que disipa a escuridade da inxustiza,
sen importar o seu alto custo.
"Sen importar…" Que?
Perdoa, que alto custo? Es avogada de oficio.
Xa, pero aínda así.
Despois disto non poderei volver andar pola rúa,
nin ir ao supermercado, nin usar baños públicos.
Botarán a miña nai da parroquia.
Riranse dos meus irmáns no colexio.
- Vaites. - Pero non importa.
Teño un bo plan para sacarvos de aquí.
Xo, para aí.
Considera isto a túa despedida, Antonia Costas.
Espera, que fas?
Pensar en alguén máis ca en min mesmo.
Xa lle causamos dano a demasiada xente.
Estás despedida.
- Que? Non. - Non!
Vaite. Vai comprar ao supermercado e usar baños públicos se o necesitas.
Mellor se cobres o asento con papel.
Estás interpretando todo mal.
Ti vaite. Xa nos apañaremos.
Non hai posibilidade de que se zafen.
Descúlpeme, son a súa avogada.
Temos dereito a falar en privado.
Déixennos, por favor.
Non es a súa avogada. Despedíronte.
Porque aínda non escoitaron o plan.
Sae! Fóra!
Tíos, "desdespedídeme".
Podo deixar o meu número?
Non entendedes a gravidade da situación.
Moi ben, papahostias. Acabouse a esperanza.
Non lle vou estragar a vida.
Xa aprenderás que non hai bondade sen castigo.
Xa me encargo eu.
Señor DeBell, señor Lewison…
Os Estúpidos.
Son todos seus, señor.
Brad. Elijah.
Xa o sabemos, os Estúpidos.
Non, non fagades caso desas grosarías.
Eu son Jessel Cristos, ministro de Defensa.
O ministro de Defensa?
- Deus santo. - Ben.
Veño de facer footing.
O meu traballo, a miña misión,
é a seguridade do noso gran país e a dos que están nel.
Por iso vin aquí cedo esta mañá,
para que non vos pase nada inxusto.
Si.
Moi amable.
Pasade.
Sodes estadounidenses.
Teño que preguntalo:
entendedes canto odiamos
os nosos rivais no fútbol dos países do sur?
O meu fillo…
empezou a apoiar á Arxentina.
Unha trasnada.
Non falamos desde entón.
Os adolescentes son complicados.
O rapaz tiña nove anos.
Mire, foi Elijah quen correu cara á pista.
O campo! Correu polo puto campo!
- Ía paralo! El bebera. - Egoísta.
Calade a puta boca!
Abonda de parvadas!
Que mirada medrosa.
Debes pensar que son un tirano corrupto de merda,
capaz de exercer violencia ao meu antollo con total impunidade.
Perdón. Si.
Contrariamente ás vosas feas crenzas culturais erradas,
non vou cortarvos a man
nin metervos nun calabozo.
Acepta Bizum?
Nin vou aceptar subornos irrisorios.
O que vou facer en vez diso…
é deixarvos marchar.
Vainos…
Tomade.
Portas desfechadas.
Mesmo ascensor no que subistes.
Ide ao recibidor e despois todo recto.
Porta da entrada e dereitiños á rúa.
En serio? Agradézollo moito.
Que amable e compasivo. Grazas.
Non o esperaba tan simpático.
Portouse coma Xesús. Moi indulxente.
Indulxente? Estás de broma?
Non ves o que acaba de pasar?
Estanos tirando aos lobos.
O que necesitabamos era protección,
escoltas ou algo así, sabes?
Gardas armados levándonos a un avión.
E o que nos dá é a rúa.
- Hostia puta. - A rúa do Brasil.
Tes razón. Vannos recoñecer.
Ti tes cara mediocre, pero eu non.
- Non, no Brasil non a tes. - Vale.
Vale, sabes que? Non te asustes, vale?
O medo chéirase, e son coma cans.
Relaxémonos e actuemos con normalidade.
Sorrí, asente e tudo bem, vale?
- Tudo bem. - Sé discreto.
- Si. - Veña.
Merda. Por Deus.
Vamos.
Non sei canto tempo podo manter o sorriso.
Queres bulir, hostia?
- Deus. Síntoo. - Estannos mirando todos.
Ai, Deus.
A onde estamos indo?
- Non o sei. - Moi tranquilizador.
Vállame Deus!
Merda! O meu móbil.
- Déixao estar. - Que?
Fáltanme 18 cotas por pagar!
Non o pagaches ao contado?
Non, compreino a prazos. Parecía unha boa decisión.
Creo que así te enganan.
Os Estúpidos!
Merda.
Corre!
Miña nai.
Hostia.
Vamos.
Seguen detrás.
Quen?
Todo O Brasil!
Subide!
Señor Santos, que fas?
Estoume portando ben.
Estás radiante, Artie.
Estiven dous meses de esmorga,
pero agora levo 23 días sobrio.
Grazas a vós.
Déstesme un toque de atención.
Menos mal que todo saíu ben.
En fin, a miña muller deixoume.
Fun a xuízo e quitáronme a casa e os nenos
porque quedei sen traballo, sen pensión e sen dignidade.
Por non falar da síndrome de abstinencia.
Non só sinto un formigo na pel,
tamén o teño debaixo dela.
Que fas aquí?
Por que fas isto por nós?
Os 12 pasos da rehabilitación.
Este é o noveno.
- Axudar e ser cómplice? - Compensar.
Entón cal é o plan?
A min non me mires.
Levo un tempo sen estar moi lúcido.
Díxenvos que me deron descargas na cabeza
para tratar a adicción? Así que…
espero as vosas ideas.
Artie, es amigo do presidente dende hai anos.
- Non o podedes solucionar? - Non.
É a persoa máis brasileira do Brasil.
Quen carallo non é brasileiro no Brasil?
O consulado dos EUA!
- Xenio. - Inmunidade diplomática.
Agarrádevos forte.
Hostia.
Aprende a conducir, mamalón!
Ou non aprendas. Falo ben.
Non, non pasa nada.
Merda!
Lévanos co embaixador, por favor?
Non creo que fale inglés.
Déixame a min.
Señores,
vouvos facer unha pregunta sinxela.
Se non a acertades,
rebéntovos a cabeza.
Esta é a pregunta.
Dous homes…
A resposta é "sipi" ou "nopi"?
Perdón. Non fun capaz de entender nada.
Poderías repetir a pregunta?
Dous homes…
Entón a resposta é "sipi" ou "nopi"?
Dixeches "rexio"?
Que?
Que é "rexio"?
É unha palabra, "rexio".
Poderías usala nunha frase?
Iso é moi rexio.
Cal é a resposta?
"Sipi" ou "nopi"?
Ti primeiro.
Eu vou dicir "sipi".
Que é "sipi"?
Dixeches… Pensei que…
Perdón. Pensei que dixeras "sipi" ou "nopi" e…
Eu vou dicir "nopi".
Elixiches unha resposta diferente á do teu amigo.
Iso significa que un de vós…
vai morrer.
Porque…
estou…
mofándome de vós!
Pensades que falo así? Que digo "sipi" ou "nopi"?
Non son parvo, fun á universidade de Mississippi.
Eses Rebels!
Si, os Rebels de Mississippi.
Creo que o mellor exalumno de alí é…
- Peyton Manning, non? - Eli.
Coñeces a Eli?
Si, o meu cuñado coñeceuno e non se caeron moi ben.
Xa, oín que Eli é difícil de tratar.
- Que lle dean. - Bradley.
- Si, Brad. - Elijah.
Eu son Pavio Curto Bundchen.
Estes 400 km cadrados de selva
son a miña casa.
400 km? Canto estiven inconsciente?
Medio día. Necesitas unha resonancia se volvemos á casa.
Mirade, esta casa, este cártel, este país…
Non hai nada no Brasil que eu non poida ter,
incluídos vós.
Se quixese,
podería pegarvos tres balazos nos collóns,
coller unha macheta, sacárvolas,
cargar as balas outra vez na pistola
e disparárvolas na cachola.
Se podo escoller, cachola e despois collóns.
Se me dás na cachola, goza co resto.
Vale.
Eu quero nos collóns primeiro.
Non é agradable, pero polo menos non estarei morto.
Nada de cacholas nin collóns por hoxe.
Preguntarédesvos por que vos secuestrei.
Si.
Elijah, ten bos motivos. Mira o ambiente.
Por certo, isto é fermoso.
- É espectacular. - Luz natural.
Tiñádelo que ver antes.
Era un antro.
Unha selva tropical inacabable
chea de indíxenas cagando no chan.
Así que os expulsei.
Queimei 400 km cadrados.
Puxen unha piscina, unha pista de pickleball
e… como lle chamades vós? Unha foda común?
Fosa común. Si. Así é como lle chamamos.
Tes calor?
Non, estou ben.
Non. Estás suando.
Son un anfitrión horrible.
Estragouse o aparato do aire,
e pedinlle a Nando que o arranxase,
pero supoño que non rematou o seu traballo.
Perdoádeme.
Policía infiltrado.
Ou esa foi a sensación que me deu os últimos anos.
Mais, sinceramente,
ás veces confundo o rostro dun policía infiltrado
co de aguantar as ganas de cagar,
porque son expresións semellantes.
Sacádeo de aquí.
Á fosa común?
Non, ao río lento. Claro, á fosa común!
Agora que estamos con desculpas, déixame trasladarche as miñas.
Nós non fariamos o que fixemos se soubésemos
canto significa o fútbol para vós.
Pensas que me importa o fútbol?
Non me importa unha puta merda o fútbol.
De feito, ódioo.
É un xogo estúpido.
Algunha vez entrastes nun bar e vistes marcar un gol en directo?
É todo un acontecemento.
Así de raro é marcar un puto gol!
Por non falar do teatro que fan coas faltas.
Homes adultos que reciben unha cotobelada
e parece que lles dispararon cunha bazuca?
Por fin alguén que o entende.
Pero hai un problema.
O meu odio polo fútbol
é igual
ao meu amor polo…
diñeiro.
Non son materialista.
Non me gusta o diñeiro.
Só me gusta o que podo comprar con el
e como che permite controlar a xente.
Xa.
Por iso, aínda que odio moito o fútbol,
fixen unha aposta grande, enorme,
na final do mundial.
Cantos cartos perdiches… che fixemos perder?
Canto perdín?
Gañei, hostia!
Apostei á baixa!
Se O Brasil marcase,
tería 30 millóns menos agora mesmo.
Pero teño 30 máis.
Iso é unha subida en ascensor de 60 millóns!
- O ascensor! - É cando…
Como o explico? É cando progresas de súpeto.
Xa o sei. El cre que é unha parvada.
Agora entendo o do ascensor. O ascensor ascende, claro.
O ascenso foi grande desta vez.
Todo grazas a vós os dous, cabronazos.
Encantados de axudar.
Entón, señor Pavio Curto…
Por favor, chámame Curt.
- Curt? - Curt.
Curt, para que o entendamos, secuestráchesnos para…
Festexar!
- Entón, calquera? - Calquera.
Ti di o nome e eu mátoo.
É o meu regalo, gordiño.
Vaites, pois teño que pensalo.
A xefa Burgess.
Espera. O meu doutor.
- O teu doutor? - Si.
Que tipo tan criticador.
O doutor que?
Non, non apuntes iso.
Só estou lendo en alto o menú, non vou pedir nada.
Alguén máis?
Brad!
Brad.
Ola.
Que amable Curt, deixounos ducharnos e prestounos roupa chula.
- Mira que pasada. - Si, xenial. Mira a tele.
PESADELO FUTBOLÍSTICO NO BRASIL
Como noticia pouco habitual, aínda que non sorprendente,
dous estadounidenses desmandáronse noutro país.
Brad Lewison e Elijah DeBell,
dous antigos empregados da agora extinta
empresa de condóns Azul Rexio.
- Non o podía crer cando o vin. - Estás de broma?
De Brad non me sorprende. Só era cuestión de tempo.
Pero Elijah? Iso non é
- nada propio del. - Non quero velo.
Temos opinións do que se denominou "o chasco de Río".
Sinceramente?
Sinto vergoña.
Pensa no bo que os EUA fixeron por América do Sur:
controlaron as drogas, as súas eleccións…
AMÉRICA OPINA
Agora todo iso esvaeceuse, desapareceu,
por culpa destes bobos.
Pero a ira dos estadounidenses non é comparable á rabia
que sente o quinto país máis grande do mundo.
Se tivese a oportunidade, mataríaos!
Só é cuestión de tempo!
Estarán mortos!
A vergonza dos Estados Unidos
converteuse na traxedia do Brasil.
Volvemos con Alexi ao estudio.
Todos os brasileiros obsesos co fútbol
están á caza de Lewison e DeBell.
- Dous irrespectuosos… - Vale, xa…
Todo O Brasil quere castigarvos.
Non mentres eu siga vivo.
- Ves? - Máis champaña!
- Es o mellor, Curt. - Grazas.
Estamos a salvo con el.
- Cálmate. - Si, o champaña é a solución.
- Vaia. Ola. - Ola.
Ti es o americano?
Son.
Gústache o karaoke?
Toque o que toque.
E as tetiñas?
Un pouquiño. Son preguntas trampa?
Cántasme unha canción, bombón?
Non sei. A verdade é que non…
Por favor.
- Entretenme. - Non, é que…
- Só unha canción. - Eu non canto no karaoke.
Cántame unha puta canción!
Bravo! Que marabilla! Encantoume!
Sodes uns xenios.
E agora quero recompensarvos
con calquera cousa que queirades. Só tedes que dicilo.
Volver á casa?
Case calquera cousa.
Nunca poderedes marchar.
En fin, vistes como tedes a todo O Brasil?
Sería moi perigoso.
Hai algunha outra cousa?
Hai unha cousa.
E chamámoslle
a Sentinela Testicul…
Balóns Arriba.
Chamámoslle Balóns Arriba.
Perdón.
Como non se lle ocorrera isto a ninguén?
Sabes que,
Elijah?
Nunca me imaxinei na industria dos condóns.
É un sector con mala fama.
Terei que dicirlle a miña nai que…
movo metanfetamina,
pero tô dentro.
Significa que me apunto.
Apúntaste?
Apuntas…
Collóns de heroe.
Por fin, carallo!
Facíame falta protección
para os meus testículos.
Non me poden importar menos os teus testículos.
Pero pensa
canta cocaína podemos meter neses condóns
para despois tragala e distribuíla.
Triunfarías.
Serían grandes salchichas de cocaína con albóndegas.
Podería revolucionar a industria.
Comprobemos se é tan resistente como dis, vale?
Unha pregunta rápida.
Que pasa se me dá unha arcada enorme como reflexo?
Ao mellor decido que este condón non é apto para este uso
e que malgastaches o meu tempo e o da miña familia.
E quizais deba xogar ao fútbol
coas túas cachas.
Agradezo a sinceridade.
Só é un trago.
Si, só hai que tragalo enteiro.
Por favor, sabes que se me cerra a gorxa.
Por Deus, non o mastigues.
Precioso.
Estupenda técnica.
Eses exercicios están funcionando.
Supoño que non é a vosa primeira vez, non?
Trágao.
É Jefferson Starship?
Só Starship.
- Quitaron "Jefferson" do nome. - Si?
Hai algún problema?
Queres un pouco de tabasco ou que?
É desaborido.
Non é tanto polo sabor.
Máis ben é porque é unha pirola enteira cos seus collóns,
chea de cocaína, e podería esganar e morrer.
Enténdoo perfectamente.
Salsa holandesa?
Conseguino.
Bravo!
Si!
- Volvamos á festa. - Como fixeches?
Brad, como o tragaches?
- Adeus! - É fácil. Engúleo e listo.
- Volvamos á festa! - Gozade.
Eses raparigos están tolos.
Marabillosa determinación.
Vaia merda, tío.
Tempo morto. Perdón.
Esa é Gisele?
Que historia tes con Gisele?
É outra das túas conquistas?
Por que querería conquistar
a miña irmá?
Gisele…
é túa irmá?
Pavio Curto Bundchen.
Gisele Bundchen.
Nas reunións familiares
todos dicían que eu estaba destinado
a ser o supermodelo
e que ela sería a líder do cártel.
Pero o noso pai dixo que un de nós tiña que ir á universidade
e estudar tráfico de cocaína.
Ao ser o maior,
fixen o correcto.
Renunciei ao meu soño
para que ela seguise o seu.
Claro que o fixo ben.
Pero eu faríao mellor.
Puiden unir o mundo enteiro…
desexándome.
Pero ela sempre buscaba atención.
Aínda agora se rodea de quen lle di que si a todo.
- Verdade, rapaces? - Si.
Ei, xefe,
- ensínallo. - Si.
Non.
- Ensínallo. - Non. Non o quere ver.
Ensínallo.
Non, non lle interesa.
Si que me interesa. Isto pode esperar.
Ten que velo.
Por favor, Curt.
Dous minutos. Agarda aquí.
Non estou moi quente. Sigo inchado pola pirola de coca.
Que pena.
Sempre quixen ter sexo salvaxe cun americano.
Podemos parar antes de que pase?
Non perdiches encanto.
Puiden ser o mellor!
Si.
Tes tres segundos para tragar.
Se te pos así…
Que interesante, os collóns primeiro. Non o esperaba.
Pensei que, se metía os collóns primeiro,
o resto baixaría só.
Polos Balóns Arriba!
Balóns Arriba!
Elijah, unha pregunta.
Agora vexo o parecido.
Polo menos no pelo, non?
Viches o teu amigo?
Brad? Non. Marchou, así que…
- A muller coa que marchou, Emilia… - Si.
É a muller de Pavio Curto.
É a súa muller?
Mira, o meu xefe ten fodido moito. Moitísimo.
Tanto que perdeu o interese no sexo.
Entón, para conseguir quentalo,
Emilia busca outro home e sedúceo.
Despois Pavio Curto cáchaa
e ponse furioso.
Entón foden mentres torturan o home
meténdolle unha botella polo cu.
- Non é ningunha carallada. - Xa. Non é ningunha carallada.
Rapaces, dádeme un minuto.
- Es tauro? - Isto vaiche encantar.
- Non entendo de… - Brad.
Dáme un Balóns Arriba dos da túa faldriqueira.
Tes que saír da cama! Quita esa muller de enriba túa xa!
Emilia!
O americano estase aproveitando de ti?
Si. Si que estaba.
Non. Xusto o contrario. Estaba intentando foderme.
Brad, Brad.
Todos sabemos que vén agora.
Pois, a verdade, eu non.
Que? Ti si? Que carallo…?
Isto é un malentendido.
Confundinme ao dicires que gozásemos.
Pensei que dicías xuntos.
Pensabas que quería que colleses a miña muller
e lle meteses o pito ata o embigo?
Non sabía que estabades casados.
- En fin, é moi simpática. - Claro.
Claro que é simpática. Nós somos así.
Isto é O Brasil.
O seu exmarido aínda non se descompuxo na foda común.
Meu querido marido,
como vingarás a miña honra?
Estaba pensando nun asasinato.
Estás tan cacheiro coma min?
Un momento. Tempo morto.
Pensaba que eramos amigos.
Davi, Benicio, non ides dicir nada?
Ti non es meu amigo, merdento.
Eu crieime nunha familia futboleira.
Síntoo.
En serio, por milésima vez,
só é un xogo!
Si, un que vas perder.
Mátaos.
Vale, fodedor, prepárate para morrer.
É hora dun anal.
Cabaleiros, poñédeo en posición.
Que?
Debe ser o cártel rival, Cardosa.
Non van parar ata que maten a todo o mundo.
Por favor, disparádelles
no carallo por min.
Vale, farémolo o mellor que poidamos.
Bícame.
Que?
Non.
Nin se che ocorra marchar.
Non nos deixes, Curt.
Queda aquí. Volve aquí!
Non sei por que dixen iso.
É o mellor que nos puido pasar.
Hai que marchar de aquí.
- Xa. Veña. - Vale. Si.
Por Deus!
- Hostia. - Vamos.
Coidado, non caias na fosa común.
Vai embarcar o noso grupo.
Veña.
Hostia.
Deus santo.
Aquí debe haber uns cen millóns en cocaína.
Si. E temos uns cinco mil no estómago.
Agora xa no intestino. Non o sentes?
Veña! Vamos!
Deus santo, estou inhalando cocaína.
Nunca na miña vida tomei drogas.
Lei de Murphy.
Déixanos invitar mulleres en bikini
a unha festa e…
Oe, dóeche o estómago?
Será a salsa de alcachofa.
Non. Espera.
A cocaína!
Puta merda.
Non só tes unha pirola dentro,
tamén tes dous collóns.
Todo grazas a eses americanos.
Que din? Que carallo pasa?
Vale, espera.
O meu marido descoidouse e agora está morto,
grazas a eses cabróns idiotas.
Gustaríame cortalos en anaquiños
e comelos coma cacahuetes camiño de Paraguai.
O alto, Brad?
Que pánfilo.
Pensou que tiña unha posibilidade comigo.
Nada de química.
Era coma se meu irmán me comese as tetas.
Tivo sorte.
Dous minutos máis e torturaríano
meténdolle unha botella rota polo cu.
Elijah.
Dá a sensación de que a ten moi pequena.
Que neurótico.
En realidade, non debería rirme del.
O TOC é algo moi serio.
- Imos… Podemos paralo. - Dámo. Non me…
Que carallo foi iso?
- Estás ben? - Estou ben.
Quedei sen aire. Estás ben?
- Si. Merda. - Non atopo o móbil.
- Está aquí. - Que?
- Telo aquí. - Vaites, grazas.
Miña nai.
Hostia. Iso doeu.
Non fagas ruído.
Sabes o que?
Atópome moi ben, a verdade.
Iso é pola coca.
Deus santo.
Rezamos por eles?
Por quen?
Os matóns que case nos matan
e que o van conseguir se esperamos aquí por outros matóns?
Rezarei por eles despois.
Vale, veña, temos que seguir.
Hostia, carallo.
- Merda! - Que?
- Esmendrellei a perna. - Non. Veña, hai que escapar.
Estamos no medio da selva.
- Hostia puta. - Que?
Nada. Non mires abaixo.
- Agora quero mirar. - Pois non mires…
Deus santo. O meu xeonllo!
En momentos así miña avoa dicía…
Colócamo antes de que a fariña perda efecto.
Tes razón. Perdón.
Antes de facer isto quero dicirche algo.
Brad,
quérote, tío.
Dis iso pola coca. Quérote. Colócao xa.
- Carallo. - Dilo porque estás drogado?
- Eu si que o sinto. - O xeonllo.
É certo, o xeonllo. Estás listo?
- É o outro. - Por suposto.
Apertábase cara a dereita?
Creo que non vai así. Por Deus!
Hostia! Mi madriña!
Amañeiche esa merda.
Deus santo.
Amañáchesme o xeonllo. Grazas.
En fin, eu tamén te quero.
Que?
Xa sei o que parece.
Vale, amodiño agora. Imos ver se funciona.
Si.
Estás ben?
Vai xenial.
Ben. Alégrome.
Agora para saír da selva…
Sen cobertura. Non temos GPS.
Pero sabemos que conducían cara ao oeste, en dirección a Paraguai.
E o sol sae polo leste…
É no sentido contrario.
Estás moi enganado. O que faremos
é camiñar de costas á luz do amencer
e bulir ata chegarmos a Paraguai.
Paraguai é un sitio guai, vamos!
Para guais, nós!
- Vale. - Cres que estamos avanzando?
Non, non o creo.
E sen a cocaína,
- estou vendo que… - Non o digas.
- Estamos moi fodidos. - Que cales!
Que loucura pensar isto.
Que ironía. Eu antes pensaba
que a selva se ía extinguir.
Agora penso que non se extinguiu rápido abondo.
Sabes o que?
Recordo o pesado que fuches nalgunhas comidas co da selva.
Estou arruinando a túa diversión, Brad?
Non. Sabes? Cría que Steve era o estragafestas.
Pero non, es ti.
Sempre fuches ti.
Tío, cando a xente se ri, non se ri contigo.
Rise de ti.
Non se che ocorreu que "de Vendas" pode ser un insulto?
Sabes que? Ao mellor rinse de min,
pero a ti póñenche cara de noxo.
Só dis: "Que satisfactorio." "Cheguei cedo."
"Marchei tarde." "Limpei o microondas."
"Lambinlles o cu a todos." Que tal che foi iso?
Entón todo o que dixeches antes que foi?
Xa cho dixen, foi pola cocaína, vale?
E, por certo,
necesitamos máis fariña para sobrevivir.
Non, non vou nifrar máis.
En serio? E de onde imos sacar a enerxía para escapar?
Non, non me nifres!
Queres enerxía? Usa enerxía normal, da vida cotiá.
A enerxía normal vaise esgotar.
A non ser que teñas unha pata de cordeiro por aí.
Necesitamos nifrar algo.
Creo que sei onde pode haber.
Non.
Si. Faime un favor.
- Faino alá, vale? - Si. Sen problema.
- E, Brad… - Que?
O que imos facer non podemos contalo…
Tranquilo. Só imos cagar.
Vale. Poida que necesite axuda.
Si, levarémolo á tumba.
Creo que non podo.
Eu tampouco.
Pero saíu totalmente relucente.
É polo seu deseño.
Si, é a mestura patentada de látex que usamos,
repele calquera contaminante, especialmente as feces.
Dánseche ben estas merdas.
Si. Eu e as miñas merdas.
A xente xa non se me dá tan ben.
Pero ti preocúpaste pola xente.
Xa é máis do que fago eu.
Creo que nunca encaixei de todo en ningún grupo de xente, nunca.
Iso é o que admiro de ti.
Non intentas encaixar. Ódiante e dáche igual.
- Non me odian. - Odian, si.
Escoita, é un afago.
Tes amor propio. Es ti mesmo.
Eu? Eu só sei sorrir e lamber cus.
Teño un bronceado de golfista falso.
Si, "Brad de Vendas",
poñerán iso na miña lápida.
Para que o saibas,
es moi bo no teu.
E non creo que teñamos lápidas.
- Hostia puta! - Hostia puta!
Comeu os dous condóns de coca.
Menos mal que non tiñan feces. Poríase malísimo.
Manda carallo, non viches Cocaine bear?
Non quero ver un crocodilo drogado con coca brasileira.
Creo que é un caimán.
- Impórtanos iso cando nos vai comer? - Xa.
Merda! Vainos atacar!
Morreu?
Creo que lle rebentou o corazón.
Si!
Si, rebentoulle o puto corazón!
Mi madriña! Espera!
Probaches os tacos de crocodilo?
Queres dicir tacos de caimán?
Apostaría a que é un caimán.
Tacos de caimán, están bastante bos.
Saben a polo de curral.
Cres que no mundo dos caimáns
tería un nome?
"No mundo dos caimáns"? Que hostia che pasa?
Que? Os animais comunícanse.
Ao mellor póñense nomes.
Agora síntome fatal. Comemos a Lenny.
Ei, para.
Creo que oín algo.
Por Deus. Serán amigos de Lenny que veñen vingarse.
Cala.
Que saibas que hai tribos aquí
que nunca tiveron contacto cos seres humanos.
Non, Pavio Curto expulsounos por cagaren no chan.
Dubido que Curt os capturase a todos.
Vale. Dime que oíches iso.
Fuches ti.
- Non, non fun eu. - Como?
Non vos movades!
Que facedes?
Vállame Deus!
Sodes estadounidenses?
Erámolo antes.
Agora econfundamentalistas apátridas.
- Que ben. Pódennos servir. - Si.
Impedimos a caza furtiva. Sodes cazadores?
Cazadores? Deus, non! Vestidos así?
Non como animais. Nin sequera ovos.
Pois os ovos son do máis saudable que hai.
Se os fas escalfados, reduces o seu colesterol.
É certo.
Nas cafetarías de especialidade fanos así e están moi bos.
Encántanme. Probaches os Benedict Cumberbatch?
- Non. - Teñen mala pinta,
pero metes un bocado e dis: "Dádelles un premio."
Entón que facedes aquí?
É unha historia graciosa.
Cóntoa… Non, cóntaa ti.
Un cártel estábanos usando de mulas.
- Non o sabiamos. - Fuximos á selva.
Vale, a muller tola deste narco
empezou a sobalo e levouno a un cuarto.
- Quería fodelo. - Pero era un fetiche,
o narco quería verme coa súa muller.
E despois quixo torturarme meténdome unha botella polo cu.
Foi incrible.
E fixéchelo?
Non puiden porque acababa de tragar un condón xigante.
Eu tamén. Pero ninguén quería foderme.
Por certo, son Brad de Vendas.
Julie.
Julie pachulí.
Veña, abonda.
Condóns.
Manda carallo. Xa sei quen son!
Os Estúpidos!
Sodes afeccionados ao fútbol?
O que fixestes foi incrible.
Activismo ao máximo esplendor.
Incursión! Nós tamén buscamos iso.
- Sodes uns heroes! - Si.
Nelson Mandela, Che Guevara.
- Collóns de heroe! - Si, díxencho!
O seu estúpido xogo do fútbol.
Pensan que é moi importante.
Vida ou morte.
Pero non, é mentira, tío.
Nós sempre o dixemos.
Fin á industria.
O que é de vida ou morte está aquí, na selva.
Os capitalistas intentan destruíla
sen teren consideración polos indíxenas nin a flora e fauna.
Por certo, este é Yarimoey.
É un xamán local que bendí a nosa misión.
Un pracer coñecerte, Yarimoey.
Non.
É Yarimoey.
Tes que cantalo así.
Un pracer coñecerte, Yarimoey.
Si.
Pois, para que o saibas, eu tamén son ecoloxista.
Si?
Reciclo as cápsulas de Nespresso
para que non acaben en vertedoiros.
Como as reciclas?
Bótoas no contedor correspondente.
Despois uns tipos rematan o choio,
completando o ciclo da vida.
Sei que non é comparable ao que facedes vós.
Ou quizais si.
- A que te dedicas? - Nada serio.
Inventei o condón que cobre os testículos.
Quizais cambie o mundo.
Pois este tío non vai ser cliente voso.
- Por que… - Ten dous collonciños.
Desaparecen, métense na cova dos collóns.
Si, chámase criptorquidia.
Pero funcionan. É só que non os ves.
Desentérraos coma as vítimas dun terremoto.
Vale, e este tío ten unha pirola enorme. É absurdo.
Non me importa que se saiba iso.
Temos que saír esta noite, rapaces.
Gozaremos, bailaremos, foderemos, cantaremos…
- Vale. - Si?
- Foderemos? - Si.
Non, parece divertido.
Soa moi ben, pero creo que temos que marchar.
Mañá a primeira hora
baixarémosvos polo río.
Temos unha balsa con zumes e comida.
Soa xenial. Grazas.
E xa no océano,
hai barcos onde agocharvos e volver.
E meterémosvos nun dos bos.
Non nun deses de tráfico de persoas.
Tede coidado.
Nunca mexedes na auga.
Alí vive o pequeno e terrible peixe vampiro,
que sobe a través dos ouriños,
méteseche na vexiga
e cómete desde dentro.
Xa, non entendín nada. Síntoo.
Que está dicindo?
Non estou seguro.
Temos que perfeccionar o idioma de Yarimoey.
Yarimoey.
Isto é fantástico. É alucinante.
Quizais sexa a última persoa que fale esa lingua.
Este pequeno peixe
matou moitos homes grandes.
- É un galimatías. - Xa.
Quen carallo ía pensar que veriamos un concerto de Phish?
- Estes tipos son xeniais. - Queres "huasca"?
- Parece interesante. - Non.
Non, ayahuasca non.
Enténdoo, tamén estamos cansos dela.
Ola.
Compartes?
Non, grazas.
É xermófobo.
Fresquiña.
Dálle unha fresquiña.
El é Ed. É o tipo das ras.
Ola, Ed. Dedícaste a iso das ras?
- Como te especializas niso? - Chulo.
Pois collendo…
Empezas…
Empezas collendo ras.
Que chulo.
Referíame á ciencia que o avala.
Ás doses e as reaccións químicas, os niveis de toxicidade…
Oe, vou facer unha chamada.
- Que? - Veño agora.
Brad.
Oe, Brad.
Que?
A onde vas?
Que queres dicir?
Voulle dar unha mostra a Julie pachulí.
Por que non vas con Tina a rastafari?
Refíreste á que ten as axilas coma o chan dunha barbería?
Si, con ela.
Xa, non, grazas.
Ter pelo aí é natural.
A natureza é o máis natural aquí. Veña.
Dáme tres minutos.
Tes unha amnesia da hostia ou que?
Como che saíu isto a última vez?
Case acabas cunha botella no cu.
Por ensináreslle os condóns ao narco.
- A Curt gustáballe o produto. - Oe.
Ti tamén vés?
- Ola. - Si!
Hai un sitio perfecto para facer o amor aí arriba.
Vícheslle as plantas dos pés?
Parecen cachelos sen lavar.
Non lle vou foder os pés.
Podería, pero vexamos como vai a noite.
- Veña! Vive un pouco! - Claro.
- Vide, rapaces! Mirade isto. - Brad…
Este é o lugar do amor?
Si.
E tamén é onde temos os cazadores.
Hostia!
Colgámolos aí como advertencia aos demais.
Caralludo.
Que fixeron para…? Os cazadores.
Que foi…? Por que están mortos?
Principalmente, polos caimáns negros.
Caimáns negros?
Son unha especie de caimáns.
Díxencho.
- Dixeches caimán, nada de negro. - Vale.
Son réptiles fermosos e maxestosos.
En perigo de extinción.
E os cazadores mátanos polas súas garras.
Un momento, matades vós os cazadores?
Si, intentamos ser pacíficos,
pero non funcionou, así que aplicamos o ollo por ollo.
Matas un animal que viñemos protexer,
matámoste. Así de simple.
Ninguén pode negociar.
Ninguén?
- E se é o papa ou…? - Ninguén!
Podes ser a puta Greta Thunberg,
que se mataches un deses animais, estás morto!
Agora podemos foder.
Con eles mirando?
Xa o sei.
Pero é coma se os estivésemos honrando, e eles a nós.
Deixando que nos miren foder mortos?
Si, eu chámolles o Club dos Cazadores Mortos.
Falando de mirar,
iso é unha cámara? Iso pequeno…
Si.
Si, temos cámaras por toda a selva.
Pero ninguén nos está vendo agora.
Están buscando cazadores nas gravacións
porque perdemos un dos nosos caimáns favoritos, Morey.
Así que tiña nome.
Descúlpasnos un momento?
- A onde vas? - Só vou poñer un condón.
Podo poñercho eu.
Xa, pero é que é moi complicado
porque hai que meter os collóns. Xa me axuda el.
Non é complicado. Esvaran.
Son tímido.
Pois dío. Non fales mal do produto.
- Volvemos agora, vale? - Vale.
Quédanche forzas para correr?
Máis vale que si. Vamos!
- Por Deus! - Non!
Vaia! Esta garra está boísima. Tes que probala. Toma.
Merda, Janet!
- A garra é a mellor parte. - Déixame chocar con el.
Merda! Agora Julie vainos mandar matalos.
Pois si.
Pois si?
- En fin… - Pois si?
Non tes máis que dicir?
Vou tolear, hostia!
Tío, vin aquí para protexer a selva,
tomar huasca e foder con Julie.
Non para matar cazadores.
E eu. Non nos toca nin cun pau.
É unha merda, tío.
Está fodendo con todo o mundo.
Non con todo o mundo.
Con todo o mundo.
Yarimoey?
Si. Yarimoey.
Debe ter uns cen anos!
En que carallo pensa?
Xa o sei, tío. E díxome que ten un pene bífido.
Que significa iso?
Partiuno el ou é así pola idade?
Por Deus, que lle pasou?
En California era unha tía xenial.
Agora fode penes bífidos e mata cazadores?
Rapaces, vistes a eses dous?
Estabamos a punto de foder e…
Nunca che recomendaría mala comida.
- Vese que entendes. - Que?
- Si. - E sabes que?
É un bo rascadoiro para o lombo.
Déixame probalo.
- Podo peitearte. - Vale.
Déixame probar.
Iades contarme isto?
- Si, claro. - Si.
Iamos ir buscalos para matalos.
Están mortos!
Están mortos, Julie! Ti o dixeches!
Unha balsa! Hai unha balsa! Corre!
Si. Vamos.
Matádeos!
Hostia.
Carallo.
Temos que remar
ou colgarannos e mirarémola foder mortos!
Ímosvos colgar, cabróns!
Seguide disparando!
Merda!
Sodes uns putos papahostias! Deixástelos escapar!
Por iso non fodo con vós.
- Non queriamos saber iso. - Ai, non!
Oínvos na choza. Todo o mundo vos oíu!
Vale, si que queriamos.
Mi madriña. Vamos, Yarimoey.
Yarimoey.
Cala a puta boca!
Teño que sacar esta rabia do corpo.
Nada, sen cobertura.
Vou cambiar.
Se saímos de aquí con vida.
- Para. - Dígoo en serio.
Non estou de broma.
Xa verás. Voulle meter miolo á miña codia.
Ao mellor eu póñolle codia ao meu miolo.
Oe, Brad.
Imos morrer aquí, verdade?
Sen dúbida.
É un feito, hostia!
Estes condóns fan boas almofadas, verdade?
Bufete libre.
Queres máis auga de coco?
Non, estou ben. Pero teño que mexar.
Que pasa?
Non me sae o chorro.
Podes mirar para outro lado?
Estás de costas. Como sabes que miro?
Sinto como me miras.
Mira, sabes o que?
Deberiamos gardar o mexo.
Por se quedamos sen auga, non queremos deshidratarnos.
Que dis? Non podes beber mexo.
Non quero que salpiques a balsa de mexo, tírao.
Que saibas que a urina é estéril.
Non me importa. Tírao. Dá noxo.
Vale.
Tío, estes peixiños están bebendo o meu mexo.
Que?
Mira isto.
Manda carallo! Son peixiños de mexo.
Que parvos.
Parece que sorrín.
Un momento.
Eu lin sobre isto en National Geographic.
Hostia puta!
De boa me librei.
Sácamo! Sácamo, por favor!
- Sácao ti. É o teu pene! - Deus, non podo!
Teño que apertar con ambas mans ou seguirá subindo.
Está moi decidido. Por favor!
- Sácamo. - Por Deus!
Por favor! Tes que sacarmo! Sácamo!
- Sácamo! - Si, vale. Non te movas.
Esvara moito. Non o dou collido.
Ao mellor, se se che pon dura, podes estrangulalo.
Que? Como a vou poñer dura? Teño un peixe na pirola!
Usa a imaxinación.
Cal é a túa maior fantasía?
Agora mesmo non ter un peixe na pirola!
Vale, berrar nunca foi de axuda para que che quiten un peixe da pirola.
- Usa os dentes. - Que use os…
Usa os dentes.
- Non. - Veña! Sácame o puto peixe xa!
Usa ti os dentes!
Como? Dime como?
Tira da pirola e inclínate sobre ela.
Non cres que se puidese chegar coa boca á pirola, saberíao?
Suplícocho! Estou desesperado!
Necesito que te portes coma un home.
Elijah, por favor! Suplícocho.
Deus!
Si!
- Para de dicir "si"! - Perdón.
Deus santo.
Non me toques!
- Non volveremos… - Falar disto nunca máis.
O mesmo digo, mariñeiro.
Por Deus.
Necesito estar a soas un minuto.
AGUANTA, RECORDA QUE ES ESTUPENDO!
CONEXIÓN 5G
Localizamos os suxeitos.
Barco!
Brad!
Brad. Barco. Levanta. Barco!
Vállame Deus.
Estamos a salvo.
Aquí! Estamos vivos!
Hostia. É Jessel Cristos. Mira!
- Ponte a remar. Ponte a remar! - Por Deus.
Rema!
- Deus santo. Que carallo…? - Vamos!
Estúpidos, en efecto.
Subide ao barco.
Para que? Para que nos deas o discurso de que somos libres?
Eu non uso o nome de Deus en van,
pero que te fodan, Jessel Cristos!
Tedes idea de onde estades?
"O meu maior medo é a inxustiza
que recae sobre quen non a merece,
sobre todo cando ocorre baixo o meu mandato.
Asegurareime de que non vos pase nada inxusto."
Ese acento foi un pouco racista?
- Roza os límites. - Perdón.
- Estou probando a crear unha codia. - Vale.
Isto é o que vai pasar.
Ides vir comigo.
Vanvos declarar culpables
de acabar cos soños de 500 millóns de persoas.
Ides ir ao cárcere e facer traballos forzosos durante un ano.
E despois, se sobrevivides a iso,
seredes libres de volver á casa.
Non, non.
Non, o que vai pasar, El General,
é que vas afastar a túa triste bañeira verde de aquí,
vas volver por onde viñeches
e vas dar unha mensaxe en nome dos Estúpidos.
Vaslle dicir á xente do Brasil
e ao resto de fanáticos do fútbol do mundo
que estamos moi, moi arrepentidos.
Pero…
só é un xogo
e estamos cansos de pagar por isto.
Moi ben.
Transmitirei as vosas sentidas desculpas.
E tamén contarei o que vos pasou despois de desculparvos.
Direi que ti e o teu querido compañeiro fuxistes polo océano
nunha temeraria balsa de madeira
polo río Iguazú abaixo.
Gústame.
Quedaremos coma heroes. Ambos gañamos.
Trato feito. Grazas.
Vamos, Paulo.
Viches que cara lle quedou?
Iso é botarlle collóns, amigo.
Non estou afeito a ser así.
Quero facelo máis a miúdo.
Espera un momento. Como…?
Como lle chamou ao río?
Creo que lle chamou Iguazú ou algo así.
Lembras a revista do avión?
Tiña unha reportaxe sobre…
- O río Iguazú. - Non.
Non era o río Iguazú.
Eran as cataratas do Iguazú,
as máis grandes.
Do Brasil?
Non. Do mundo!
- Temos que chegar á beira! - Hostia!
Vamos.
Vamos!
O puto remo non vale para nada!
Vamos!
Mi madriña!
Merda.
Debería virar. Por que non vira?
Esta merda case non se move!
Espera, os condóns.
Que?
Flotadores.
Estás listo?
Brad!
Brad.
Brad, xa pasou, amigo.
Amigo.
Brad. Si, iso é. Bótao fóra.
Vamos, amigo.
Respira.
Respira, Brad!
Brad. Si.
Bótao fóra, amigo.
Oe, non tes xermes, verdade?
En serio?
Cala.
Oes iso?
- O que? - Non.
Merda!
Isto ten que ser unha puta broma!
Esperade, por favor!
Non, non disparedes!
Esperade. Alto, por favor.
Non disparedes.
Non o levedes a el.
Levádeme a min.
- Veña, tío. - Non.
O feito, feito está.
Este pobre home non ten culpa.
É un pouco panoco? Efectivamente.
Pero ten moitas cousas incribles por inventar.
E se coñezo a Elijah,
que creo que si,
os testículos non serán o único que salve.
Así que, se queredes xustiza, tomádeme a min.
Sinto moito como reaccionei ao chucharche o peixe da pirola.
Tranquilos.
O Iguazú é máis ca un río.
É unha fronteira.
Benvidos a…
Uruguai?
- Vállame Deus. Estamos en Uruguai! - Non tal.
É A Arxentina!
As nosas bandeiras son moi parecidas.
O meu país leva intentando salvarvos
desde que nos salvastes a nós.
En serio? Pois non se notou.
Si, onde estivestes todo este tempo, tíos?
Onde estivemos?
Que carallo…?
Antonia? Como?
Chámome Isadora Cortez
e son axente da Axencia Federal de Intelixencia.
Es espía?
Cando vos detiveron activamos a operación Estúpidos.
Rapaces, só tiñades que escoitarme no cárcere.
Pero despedístesme antes de contar o plan.
Eu non te despedín. Foi el.
Para protexela.
É certo. Non hai bondade sen castigo.
- Díxencho. - Ben.
Tiñamos un equipo de rescate listo para sacarvos do Brasil,
pero sempre iades un paso por diante.
Espera. Eran a multitude que nos perseguiu?
Non, eses eran brasileiros.
- Ben. - Pero estivemos cando Pavio Curto
case te mata cunha botella de cachaza.
- Erades vós? - Claro.
Por que fuxistes á selva cando lle disparamos?
Curt dixo que era unha banda de narcos rival.
Puto mentireiro.
Logo perdemos o sinal dos móbiles e cremos que morrerades.
Todo o país estivo rezando por vós.
Rezastes por nós?
Supoño que serviu de algo.
Arxentina! Arxentina!
Non só son un deseñador.
Tamén son un cliente.
Os testículos non se sentirán igual.
Los testículos.
Isto é Bos Aires.
E sabedes que é mellor que ser o condón do mundial de fútbol?
Ser o condón oficial de todo un país.
Dez millóns, por favor.
Arxentina! Arxentina!
BALÓNS ARRIBA CONDÓN OFICIAL DA ARXENTINA
Si!
Un home sabio dixo unha vez:
"O fútbol é ciencia, matemáticas, física e química.
Pero tamén humanidades, arte, música e poesía."
Tamén é amor, familia e comunidade,
anacos de laranxa
e o mellor xogo do mundo.
En canto a nós,
agarrámonos á Arxentina coma os testículos a Balóns Arriba.
Poñede iso nas nosas lápidas.
Entón imos ter lápidas?
Algo mellor ca lápidas.
Subtítulos: Yolanda Casás Fuentes
Supervisora creativa: Magdalena Sanchez Alvarez