Nie znam właściwych słów.
Powinien tu być septon.
Byłeś prawdziwym rycerzem.
Nie biłeś mnie, jeśli nie zasłużyłem.
Kurwa!
Poza tym razem w Stawie Dziewic.
To chłopak karczmarza zeżarł wdowie pasztet.
Nie ja. Mówiłem.
Ty mały...
To już nieważne.
Zostawiłbym ci miecz,
ale tylko rdzewiałby w ziemi.
Żałuję, że umarłeś, ser.
Zaopiekuję się końmi.
Gdybym sprzedał waszą trójkę, jadłbym jak król.
Przez rok albo dwa.
A potem co?
Ta droga prowadzi na rozbój albo żebry.
Możemy pojechać do miasta.
Królewska Przystań? Lannisport?
Mógłbym przystać do Straży Miejskiej.
Przestań gwałcić, ser!
Leży mi w ręce tak dobrze jak jemu.
A na Łąkach Ashford jest turniej.
RYCERZ SIEDMIU KRÓLESTW
Witaj.
Jesteś stajennym?
Wyczesz wierzchowego.
I całej trójce daj owsa. Dobrze się nimi zajmiesz?
Mógłbym, gdybym zechciał.
Żadnego pyskowania. Do koni.
Wolisz dostać miedziaka, bo się sprawiłeś, czy w ucho?
Siadaj, gdzie wola.
Jest dobra jagnięcina z ziołami
albo kaczka, którą ustrzelił syn. Co dać?
I to, i to.
Masz gdzie pomieścić.
- Jak daleko do Ashford? - Dzień jazdy.
Mój chłopak zajął się końmi czy znów zwiał?
- Jest tam. - Połowa miasta pognała na turniej.
Też chciał, ale zabroniłam.
Sama nie wiem czemu.
Rycerze nie różnią się od innych ludzi,
a żaden pojedynek nie zmienił jeszcze ceny jajek.
Ty też na turniej.
Śniłem o tobie.
Trzymaj się ode mnie z daleka, słyszysz?
Panie?
Nie zwracaj uwagi, ser. Pójdę szykować jedzenie.
- Panie! - Złodzieju!
- Nie chciałem cię obrazić. - Zdejmuj zbroję, ale już!
Ciesz się, że Grom nie kopnął cię w ten głupi łeb.
To rumak bojowy, nie kucyk!
- Opanuję go nie gorzej niż ty. - Stul pyskatą gębę.
Wiedz, że jestem rycerzem.
Nie wyglądasz.
- Bo wszyscy wyglądają tak samo? - Nie.
Ale nie wyglądają jak ty.
Masz pasek ze sznurka.
Ważne, że trzyma pochwę.
Jedziesz na turniej? Chcesz stanąć w szranki?
A jeśli, to co?
Weź mnie ze sobą, ser. Proszę.
- Co powie na to twoja matka? - Niewiele.
Nie żyje.
Gospodyni nie jest...?
- Sierota? - A ty?
Byłem nim.
Kiedyś.
Aż przygarnął mnie rycerz.
Nauczył mnie walczyć, jeździć konno...
Wszystkiego mnie nauczył.
- Najlepiej, jak umiał. - Jeśli zabierzesz mnie do Ashford,
będę twoim giermkiem.
A ty mnie nauczysz. Najlepiej, jak umiesz.
Nie potrzebuję giermka.
Każdy rycerz go potrzebuje.
A ty wyglądasz, jakbyś potrzebował go szczególnie.
A ty jakbyś chciał dostać w ucho.
Nasyp owsa. Ruszam do Ashford. Sam.
Wierz mi, chłopcze,
takim jak ja lepiej nie giermkować.
Za pomoc.
Dąsaj się, ile chcesz. Wiem, że podniesiesz, gdy zniknę.
Wybaczcie, panowie.
Chcę mówić z mistrzem gier.
Czego chcesz?
Ja...
na turniej.
W turnieju mojego lorda walczą tylko rycerze. Jesteś rycerzem?
Rycerzem z imieniem?
Dunk.
Ser Dunk.
Od małego byłem giermkiem ser Arlana z Pennytree.
Pasował mnie na rycerza, nim umarł. Własnym mieczem.
To jego moneta. W rękojeści.
Miecz widzę, to pewne.
Lecz nigdy nie słyszałem o tym Arlanie z Pennytree.
Zawsze chciał, bym został rycerzem.
Jak on.
Zostanę rycerzem, ser?
Jak ty?
Umierając, kazał mi podać miecz i uklęknąć.
I być dobrym rycerzem.
Bronić słabych i niewinnych.
Służyć Królestwu z całych sił. Przysiągłem, że będę to robić.
Każdy rycerz może pasować drugiego.
Byli jacyś świadkowie?
Tylko rudzik na drzewie cierniowym.
To Ashford, chłopcze.
Wiesz, co spotyka tych, co udają pasowanych?
- Ja... - Powiesimy cię, nagiego,
za ręce i nogi.
Opuścimy dupą na zaostrzony kołek i wydymamy.
Zwiemy to tronem Ashford, dlatego pytam jeszcze raz.
Byli tam jacyś świadkowie poza pieprzonym ptakiem?
Cóż,
akurat padało.
Opowiadam ci brednie.
Tron Ashford! Kopnął cię ktoś w głowę?
- To Reach, nie Dorzecze! - Tron Ashford...
Myślisz, że oganiamy się od wieśniaków, co to chcą stanąć w szranki?
Do tego trzeba złota, zbroi,
koni, ludzi, szkolenia... Bogowie!
Wyobraź sobie kmiecia szarżującego na Lyonela Baratheona.
- To by była... - Zupełnie inna zabawa.
- Cóż, nie jestem kmieciem. - Ale się tak ubierasz.
Posłuchaj.
Mój lord Ashford uważa się za wielmożę, bogowie wiedzą czemu.
Kazał mi przepędzać rycerzy i najemników, chcących stanąć w szranki.
Pojmujesz? Tu walczą książęta.
Jasna rzecz.
Twój zmarły mistrz...
jest znany rycerzom, którzy się zjechali?
Widziałem pawilon.
A nad nim chorągiew rodu Dondarrionów.
To ser Manfred.
Mój ser służył niegdyś jego ojcu w Dorne. Ser Manfred będzie nas pamiętać.
Choćby po zapachu.
Jeśli zgodzi się świadczyć,
przyjdź z nim przed rozpoczęciem turnieju, bez towarzyszek.
Jak każesz.
Masz świadomość, że kto przegra w szrankach,
traci broń, konia i zbroję na rzecz zwycięzcy i musi je wykupić?
- Tak. - I masz na ów wykup środki?
Bogowie, nie!
Chciałem rzec, że nie będą mi potrzebne.
Siedem ku...!
Pilnuj tych dwóch, dziewczyno.
Wybaczcie, muszę pomówić z ser Manfredem.
On drzemie, ser.
Zbudzę go za jelenia.
Ja...
nie mam jelenia.
Co za rycerz nie ma jelenia?
- Wędrowny, prawda? - Co?
- Taki rycerz, tyle że smutny. - Wcale nie.
Śpi w żywopłotach i żaden lord go nie chce.
To smutne.
No i ser Manfred wyruchał mu żonę.
Nie, nie mam żony.
- Bo w kółko przyłażą tu mężowie. - Lubi ruchać żony.
Ale nie tak jak nas.
Mówił, że chce sprawić, aby cały świat stał się rudy.
- My już jesteśmy. - Prawda.
Kiedy spodziewacie się obudzenia ser Manfreda?
Spróbuj wrócić z wieczora.
Z wieczora?
Żegnaj.
Dupa.
Czemu tak powiedziała?
Nie jestem smutny.
Na pewno nie tak, żeby mi przymawiać.
Poza tym ser Arlan powtarzał,
że wędrowny rycerz to najprawdziwszy z rycerzy.
Kiedy pokonamy pierwszego,
dostaniemy jego zbroję i konia albo złoto.
Wtedy nie będę smutny.
Wiem. Powiedziałem, że jeśli wygramy.
Przyjemna myśl co jakiś czas to nie zbrodnia przeciw królowi.
Przestań się wałkonić, Raymunie!
Do niczego się nie nadajesz, szczurze!
Na co się gapisz, pizdogęby?
To żelastwo to miecz?
Należny mi z prawa.
Dziwne słowa.
Jestem ser Steffon Fossoway. Spróbuj się ze mną.
Mój kuzyn, jak widzisz, jeszcze nie dojrzał.
Zrób to, ser.
Ja nie dojrzałem, lecz on już przegnił.
- Wymłóć z niego pestki. - Milcz.
- Dziękuję, lecz wzywają mnie obowiązki. - Pewnie wobec żywopłotów.
Co za dryblas!
Głupia łajza.
Ser Grance!
Poszukajmy spokojniejszego noclegu.
Kurwa.
Nadal śpi.
- Nadal? - To ta jego podagra.
Jedno z wielu utrapień w jego życiu, to pewne.
Nie sypia przez nią nocami,
- biedaczysko. - Pewnie, tylko że...
muszę z nim pilnie pomówić, żeby rano stanąć w szranki.
Co to?
- On mówi o turnieju. - Niebezpieczna rzecz.
Cóż,
wielkiego wyboru nie mam.
Jeśli chcę iść na służbę do zamku...
- Musi się nadstawiać ku uciesze obcych. - Jak my.
Zamknij się! Masz być martwa.
Znajdź bezpieczniejsze zajęcie. Będziesz szczęśliwszy.
Kurwa kurwie nie skłamie.
Musicie ze mnie kpić?
Ja tylko proszę o pomoc.
Spróbuję wrócić rano.
- Daruj, chłopcze. - Nie chciałyśmy z ciebie kpić.
Co turniej widzimy zielonych chłopców.
Myślą o chwale, lecz nie potrafią jej zdobyć.
Może ja będę inny?
Dbaj o swoje ciało, rycerzu.
Innego nie dostaniesz.
Bohater rusza śmiało,
Porzuca, co już wie.
To ojciec, to przyjaciel,
Co światem znużył się.
Los ciska go samego
Ścieżkami przeznaczenia,
Młodzian nie waha się,
Nic do stracenia nie ma.
Czy jak głupiec zawierzy
Swej zwierciadlanej tarczy?
By swój zamysł wykonać,
Prawdę ukryć wystarczy.
Śmiałka, co się ujawni,
ognista zguba czeka.
Smok nie może odkryć
zmyślnie skrytego człeka!
Półczłowieku! Półczłowieku!
- Wyglądam na półczłowieka? - Tak!
Pół człowieka, pół olbrzyma.
Wybacz.
Niepotrzebnie napuszczałem cię na kuzyna. Połamałby ci rękę lub kolano.
Lubi ranić rycerzy przed walką, bo potem może ich spotkać w szrankach.
Ciebie nie poranił.
Jestem z jego krwi,
nawet jeśli jego gałąź jabłoni jest starsza, co ciągle mi wypomina.
Obaj staniecie w szranki?
On tak. Też bym chciał, ale jestem tylko giermkiem.
Dobrze walczysz jak na giermka.
Chcesz pewnie rzucić wyzwanie. W czyją tarczę uderzysz?
Bez różnicy.
Tak powinno się odpowiedzieć.
Choć różnica jest wielka.
Jesteś głodny?
Zawsze.
Lyonel Baratheon, zwany Roześmianą Burzą.
Myślałem, że jest większy.
Cztery tysiące lat temu.
- Cztery tysiące... - Dokąd idziesz?
Wśród tylu pizd własnych myśli nie słyszę.
Naszła mnie wyborna myśl, jeśli ktoś ma ochotę posłuchać.
Cztery tysiące lat temu
nasi przodkowie zebrali się na tym wielkim polu,
żeby poupuszczać sobie krwi kijkami.
I choć odrobinę się zabawić.
Powiadają, że to był pierwszy turniej w tej krainie.
Ja zaś twierdzę...
Co to ja, kurwa, miałem?
Pierwszy turniej.
Ludzie nie mogli obmyślić tak przedniej zabawy.
Kto zatem?
Kto to był?
Jebać to! Sto sztuk złota temu, kto najlepiej mnie ugodzi!
Jedzcie ptaki, żebyśmy mogli tańczyć!
Dostałeś już kiedyś w gębę?
Słucham, ser Lyonelu?
Wielcy ludzie obrywają częściej niż mali, wiedziałeś?
Nie, ale w to wierzę.
Dlatego się kulisz? Żeby nie oberwać?
Nie kulę się.
Cały wieczór kulisz się niczym żonka w noc poślubną.
Nie chciałem cię urazić, panie.
Tam, gdzie dorastałem, człowiek uczy się nie rzucać w oczy.
Siedmiu dało ci wysokość,
bądź więc wysoki.
Albo okrzyknę cię heretykiem i spalę,
utopię, zrzucę z...
Sam nie wiem z czego. Co robią heretykom?
- Palą ich, mój lordzie. - Dobra.
Co mi dajesz?
Ser, ja...
upraszam wybaczenia, nie wiedziałem...
Chcesz mi się przypodobać
i nic dla mnie nie masz?
Lord Cafferen,
ta pizda w czerwonym,
nie spieszy się z daniną,
a jego ludzie zimą głodują,
lecz nawet on wyłuskał to
z rodowych piwnic,
bo wie, że wszyscy na swój sposób pragną
albo twojej pomocy, albo głowy.
Czyli przyszedłeś po głowę?
Co?
Nie!
Nie.
To co, do chuja, robisz w moim namiocie?
Kolacja.
To nawet ma sens.
- Kolacja. - Jak cię zwą?
- Dunk, ser Dunk. - Idiotyczne.
Lubisz tańczyć?
Jak każdy.
Morze było wzburzone, z powietrza można było lizać sól.
A ja chciałem poznać, co czuje ten, kto ginie w morzu.
I wjechałem w burzę.
Nie bałeś się?
W każdym z nas jest wielu mężczyzn.
Lecz musiałem to zrobić.
W krainach burzy zawsze tak robili,
a skoro oni potrafili, to ja też.
Po co się zadręczać?
Ja w kółko to robię.
Czasem myślę nawet, że zadręczam się za bardzo,
i tym też się zadręczam.
- Jestem szybki i silny, wiadomo. - Tak.
- Ale ty też. - Wiadomo.
No i wprawiałeś się w mieczu i kopii
u najlepszych w królestwie.
Jaką mogę mieć tak naprawdę szansę?
Nie masz żadnej.
Ale to wielki honor
zmierzyć się z godnym przeciwnikiem.
Nie obraź się, ser,
ale łatwo ci mówić.
Masz ród, masz przychód.
Jedna przegrana i nie będę mógł wykupić konia.
Rycerz bez konia to żaden rycerz.
Prawda.
To co mam robić?
Nie wiem.
Jestem naprawdę pijany.
Dawaj.
Dzięki.
Darujcie.
Ser Arlan z Pennytree.
Razem z twym panem ojcem ścigał Sępiego Króla w Górach Czerwonych.
- Byłem chłopcem... - Mówiłeś, że jesteś Dornijczykiem.
- Że ma zwis jak Dornijczyk. - Że wieszałem Dornijczyków.
Zechcesz pomówić rano?
Nie znam twojego rycerza ani ciebie. Zniknij.
Ser Arlan odniósł ranę w służbie twojego ojca.
Jak mogłeś go zapomnieć?
Mój ojciec powiódł w te góry 800 mieczy.
Zapomnieliśmy i tych, którzy odnieśli więcej niż tylko ranę.
Proszę.
Nie dadzą mi rzucić wyzwania, o ile nie poręczy za mnie rycerz lub lord.
Co mi do tego?
Ty!
- Co robisz? - Piekę rybę.
Chcesz trochę?
Nie. Ale...
jak tu dotarłeś? Ukradłeś konia?
Na wózku z jagniętami.
Z jagniętami?
Lepiej znajdź kolejny.
Nie odpędzisz mnie. Mam dość tej gospody.
A ja twojego pyskowania.
Przerzucę cię przez konia i odwiozę do domu.
Musiałbyś jechać do Królewskiej Przystani.
- Ominie cię turniej. - Królewska Przystań?
- Jesteś z Zapchlonego Tyłka? - Nie.
Jasne.
Co one tu robią?
Uprałem.
Rozpaliłem ogień, złapałem rybę i wyczesałem konie.
Rozstawiłbym twój pawilon, ale go nie znalazłem.
- To mój pawilon. - To drzewo.
Prawdziwy rycerz innego nie potrzebuje.
Wolę spać pod gwiazdami niż w zadymionym namiocie.
A jeśli będzie padać?
- Drzewo mnie osłoni. - Drzewa ciekną.
Prawda.
Jak ci na imię?
Dunk.
Ser Dunk to nie imię dla rycerza.
To skrót od Duncana?
Tak. Tak.
Ser Duncan z...
Ser Duncan Wysoki.
Pierwsze słyszę.
- Znasz wszystkich rycerzy w królestwie? - Wszystkich dobrych.
- Jak ci na imię, złodzieju? - Jajo.
Jajo?
Cóż, Jajo,
dla zasady powinienem cię obić do krwi i odesłać do domu,
ale wyglądasz, jakbyś nie dojadał.
Jeśli obiecasz słuchać moich poleceń,
możesz mi służyć w turnieju.
A potem, cóż,
zobaczymy.
Nie mam wiele, lecz jeśli potrafisz na siebie zapracować,
będziesz miał co włożyć na grzbiet i do żołądka.
Ubrania mogą być z grubej przędzy, a jeść będziesz soloną wołowinę lub ryby,
lecz głodny chodził nie będziesz.
I obiecuję cię nie bić.
Chyba że zasłużysz.
Tak, mój panie.
Ser.
Jestem tylko wędrownym rycerzem.
Spadająca gwiazda daje szczęście tym, którzy ją zobaczą.
Idź spać, chłopcze.
Wszyscy pozostali rycerze są już w pawilonach.
Wpatrują się w jedwab, nie w niebo.
Chcesz dostać w ucho?
Czyli szczęście jest tylko nasze?
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH OPOWIADAŃ G.R.R. MARTINA
W ROLACH GŁÓWNYCH
ZDJĘCIA
MUZYKA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński